Simmel'in ileri görüşlülükle kavradığı üzere modern kültürün trajedisi, insanların bir işaretler denizinde, ardı arkası gelmeyen bir akışta, "etrafları sayısız kültürel unsurla çevrili vaziyette" kendilerini boğulmuş gibi hissetmeleriydi(Simmel, 1968, s. 44)
"Fayda, çağımızın büyük idolüdür, bütün güçler onun kölesidir, tüm yetenekler onun karşısında boyun eğmek zorundadır. Bu kabasaba terazide ölçülen Sanat'ın hafif faziletleri ibreyi zar zor oynatabilir."
(Schiller)