Schuon'un vurguladığı gibi, düşüncenin kalitesi kişinin karakteri ile doğrudan ilişkilidir. Zihinsel yetenekler ne kadar yüksek olursa olsun, manevi karakter (kalbin saflığı) eksikse, düşünce sadece istidlali (akıl yürütme/çıkarım) seviyede kalır. Gerçek keşif, karakterin arınmasıyla mümkündür. Bu yüzden düşünce pratiği, aynı zamanda bir ahlaki ve manevi terbiye sürecidir.