Sina
@Sinat
Yeryüzünün Yasası
Dijital dönüş esnasında yeryüzünü, yersel düzeni kesin olarak terk ediyoruz. Böylelikle yeryüzünün ağırlığından ve hesap edilemezliğinden kurtulmuş mu olacağız? Dijital ağırlıksızlık ve akışkanlık, bizi daha fazla dayanaksızlık [Haltlosigkeit] içine atmayacak mı? Heidegger, yersel düzenin son büyük savunucusuydu. Onun "toprağı" “her hesaplayıcı sırnaşıklığın [Zudringlichkeit] bir yıkıma dönüşmesini" sağlar. Dijital düzen hesaplanabilir ya da toplamsal olanı tamamen totalize ediyor. Buna karşılık, yersel düzen ise sağlam temellere çağrıda bulunur. Onun yasalarına Nomos denir: "Ölümlülerin ve ölümsüzlerin mukaddes hükümdarını çağırıyorum/Göksel Nomos'u, yıldızlara düzen veren/Düzen veren tuz çağlayan denize/Ve mukaddes mührü yeryüzünün/Değişmez ve kati olan.(Orpheus) Dijital düzen, Yeryüzünün Nomosuna kesin olarak veda ediyor. Carl Schmitt, her seyden önce, net sınırlamalara ve ayrımlara izin veren sağlamlığı nedeniyle yeryüzünü över. Yersel düzen duvarlar, sınırlar ve kalelerden oluşur. Esnek Homo digitalisten tamamen koparılmış olan sabit "karakter"de yersel düzene aittir. Buna karşılık, dijital ortam “sabit çizgilerin kazınmasına” izin vermeyen o denize benzer. Deniz, “oymak, kazmak, çizmek anlamındaki Yunanca diarassein kelimesinden gelen gelen karakter kelimesinin orijinal anlamında bir karaktere” izin vermez.”
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
“Performans öznesi, tükenene kadar kendi kendisini sömürür. Ve, hiç de az rastlanmayan oranda intiharla sonuçlanan bir öz-saldırganlık geliştirir. Güzel bir proje olarak Kendiliğin, şimdi kendi kendisine karşı yöneltilmiş bir mermi/projektil' olduğu ortaya çıkıyor.”
“İçinde öznenin kendisini özgürleştirdiği proje, bugün bir baskı/zorlama figürü [Zwangsfigur] olarak ortaya çıkıyor. Performans, kendini optimize etme ve kendini sömürme zorlaması biçiminde, tüm katmanlarıyla kendini gösteriyor. Bugün, özgürlüğün kendini-zorlamaya yol açtığı özel bir tarihsel fazda yaşıyoruz. Özgürlük, aslında zorlamanın karşıt-figürüdür. Şimdi bu karşıt-figürün kendisi zorlama üretiyor.”
“Heidegger'in köylüsü bir öznedir, özne ise [Subjekt] kökeninde boyun eğdirilmiş olma [subject to, sujet à] anlamına gelir. Köylü, yeryüzünün yasasına boyun eğer. Yersel (terrane] düzen özneleri üretir. "Fırlatılmışlık" [Gewor-fenheit], Heidegger'in insan varoluşunun temel yapılanışı dediği şeydir. Bugün Heidegger'in varoluşsal-ontolojisinin yeniden yazılması gerekecek, çünkü şu anda herkes boyun eğdirilmiş bir özne olmadığına, aksine gelişen, kendi kendisini optimize eden bir proje olduğuna inanıyor. Özneden projeye doğru gelişim, kuşkusuz dijital ortamlar ortaya çıkmadan önce başlamıştı. Ancak genel olarak şu formül geçerlidir: Kritik evrelerinde, her bir varlık ya da yaşam formu, ancak yeni bir ortamda tam olarak gerçekleştirilebilecek ifade biçimlerinde ısrar eder. Yaşam formunun medyaya/ortama bir bağımlılığı söz konusudur. Bunun anlamı, içinde öznenin projeye yaklaştığı süreci, yalnızca dijital ortamın tamamlayabileceğidir. Dijital olan, bir proje ortamıdır.”
Zannetme bu dünya seninle döner
Sen yoksan saatler durur zannetme
Zannetme gidersen yıldızlar söner
Gelmezsen denizler kurur zannetme
Bir gün yorulursun yol bile olsan
Denize kadarsın sel bile olsan
Olmaz ya dikensiz gül bile olsan
Güller hep tomurcuk kalır zannetme
Azı karar çoğu zarardır nazın
Zorlarsan kırılır telleri sazın
Sonbahara kalmaz sıcağı yazın
Batan güneş gözüm alır zannetme
Sen ayrı sayfalar yazarsan bize
Sanma sensizliği alamam göze
Yalvarsan yakarsan gelsen de dize
Son pişmanlık çâre olur zannetme (Cahit Zarifoğlu)