Sinem Akyüz
@Sinem393
107 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Uykusuzluk, köklere çekiliş ve bireyselliğin başlangıcıdır. Zamanı optik bir yanılsama haline gelene dek inceltir, bizi ondan çekip alır ve son hatıralara sürükler, yani ilk olanlara. Uykusuzluğun ezgili dağılışı eşliğinde geçmişimizi tüketiriz. Ve böylece tüm zamanla birlikte ölüp gitmişiz gibi görünürüz.
Sayfa 33
Bilinç, özgürlük ve tembellik anları sayesinde ortaya çıkmıştır. Uzanıp gözlerini gökyüzüne ya da sabit bir noktaya diktiğinde seninle dünya arasında bir boşluk oluşur ve bu boşluk olmadan bilinç mümkün değildir.
Sayfa 28
Artık kimse ölümü düşünmüyor, kimse kafa yormuyor ölümü hakkında, bizi alıp götürdüğünde bile onunla meşgul değiliz.
Eskiler ölmeyi biliyordu. Ölümü küçümsemek bilgeliklerinin hiç değişmeyen idealiydi. Bizim için ise ölüm ürkütücü bir sürpriz.
Sayfa 28
Kişinin kendini onu hissedenin yerine koymadığı bir duyguyu akıl almaz diyerek ayıplaması son derece ucuz ve aptalca.
