Sinem Mutlu
@SinemMutlu106
𝙺𝚊𝚑𝚟𝚎
𝙺𝚒𝚝𝚊𝚙
𝙳𝚘𝚐̆𝚊
Şu anda okuduğu kitap
Eğer düşüncede öldürdüklerimiz hakikaten yok olsalardı, yeryüzünde kimse kalmazdı. İçimizde çekingen bir cellat, hayata geçmemiş bir katil taşırız.
Ötekilerin acıları bize izah edilebilir ya da aşılması mümkün görünür. Yeteri kadar irade, cesaret ya da zihin açıklıkları olmadığı için acı çektiklerine inanırız. Kendimizinki hariç her acı, bize meşru ya da gülünçlük derecesinde anlaşılır görünür. Böyle olmasa duygularımızın değişkenliği içinde tek sabit şey matem olurdu. Fakat yalnızca kendimizin matemini tutarız. Eğer etrafımızda sürünen sonsuz sayıdaki can çekişmeyi, birer gizli ölüm olan bütün hayatları sevip anlayabilseydik, acı çeken varlık sayısında kalp gerekirdi bize. Ve geçmiş üzüntülerimizin tamamını mevcudunda bulunduran mucizevi bir şekilde güncel bir hafızamız olsaydı böyle bir yükün altında çökerdik. “HAYAT ANCAK MUHAYYİLEMİZİN VE HAFIZAMIZIN ZAYIFLIKLARIYLA MÜMKÜNDÜR.”
Fikirlerin birbirinin yerine geçebileceğini kabullenmemekte ısrar edince, kan akar…
Yeisle birleşeceğim ruhuma karşı, ve düşmanı olacağım kendimin.
𝘋𝘦𝘯𝘪𝘻 𝘬ı𝘺ı𝘴ı𝘯𝘥𝘢 𝘰𝘺𝘯𝘶𝘺𝘰𝘳𝘭𝘢𝘳𝘥ı, 𝘴𝘰𝘯𝘳𝘢 𝘥𝘢𝘭𝘨𝘢 𝘨𝘦𝘭𝘥𝘪 𝘷𝘦 𝘰𝘺𝘶𝘯𝘤𝘢𝘬𝘭𝘢𝘳ı𝘯ı 𝘦𝘭𝘭𝘦𝘳𝘪𝘯𝘥𝘦𝘯 𝘢𝘭ı𝘱 𝘥𝘦𝘳𝘪𝘯𝘭𝘦𝘳𝘦 𝘤̧𝘦𝘬𝘵𝘪. 𝘚̧𝘪𝘮𝘥𝘪 𝘢𝘨̆𝘭ı𝘺𝘰𝘳𝘭𝘢𝘳.
𝘖𝘺𝘴𝘢 𝘢𝘺𝘯ı 𝘥𝘢𝘭𝘨𝘢 𝘺𝘦𝘯𝘪 𝘰𝘺𝘶𝘯𝘤𝘢𝘬𝘭𝘢𝘳 𝘨𝘦𝘵𝘪𝘳𝘦𝘤𝘦𝘬 𝘰𝘯𝘭𝘢𝘳𝘢 𝘷𝘦 𝘳𝘦𝘯𝘨𝘢𝘳𝘦𝘯𝘬 𝘺𝘦𝘯𝘪 𝘥𝘦𝘯𝘪𝘻 𝘬𝘢𝘣𝘶𝘬𝘭𝘢𝘳ı 𝘺ı𝘨̆𝘢𝘤𝘢𝘬 𝘰̈𝘯𝘭𝘦𝘳𝘪𝘯𝘦!
