Birileri beni toprağın altına gömmeden ve bedenim çürüyüp kokmadan, affetmek isterdim seni.
En azından bir kaç dakikalığına.
Çünkü seni affedemiyor olmak sevgilim,
Aklımdan hiç çıkaramıyor olmak aslında.
Seni hiç unutamıyorum,
Sen de beni hatırla!
Huzurlu uyanamadığın sabahlarda,
O boşluktan düşme hissine kapıldığında,
Durup dururken efkarlandığında,
Yaktığın her sigaranın gırtlağına değen o son dumanında..
En çok tövbe ederken Tanrı'ya,
Beni de hatırla günahlarının arasında !
Şu anda, sana güzel bir söz söyleyebilmek için, on bin kitap okumuş olmayı isterdim" dedi: Gene de az gelişmiş bir cümle söylemeden içim rahat etmeyecek: "Seni tanıdığıma çok sevindim kendi çapımda..."