Leyla

Zorba'nın acısını kıskanarak kendi kendime, "İnsan bu demektir," diye düşünüyordum. Acı duyduğu zaman, gerçek iri gözyaşları döken, sevinirken de sevincini, ince, metafizik eleklerden geçirerek onu boşuna harcamayan, sıcakkanlı ve sağlam kemikli insan!
Sayfa 282
Tatil planı hazırsa sıra okuma listenizde!
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik. 💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
"Dünyayı bugünkü durumuna getiren nedir, bilir misin? Yarım işler, yarım konuşmalar, yarım günahlar, yarım iyiliklerdir. Sonuna kadar git be insan, avara et ve korkma! Tanrı, baş şeytandan çok, yarım şeytandan iğrenir!"
"Vatanım' diyorsun... Kâğıtlarının sana söylediği incir çekirdeğini bile doldurmayan o boş sözlere kulak asıyorsun... Sen beni dinle; vatan var oldukça insan canavar kalacaktır, evcilleşmez canavar... Ama, şükür Tanrıya, kurtuldum, geçti! Ya sen?"
Zorba duvara dayandı, dönüp bana baktı. "Böyle kurtuldum!" dedi. "Vatandan mı kurtuldun?" Zorba sakin ve kararlı bir sesle karşılık verdi: "Evet, vatandan!" Biraz sonra da, "Vatandan kurtuldum," dedi, "papazlardan kurtuldum, paradan kurtuldum; silkiniyorum. Silkindikçe de hafifliyorum. Nasıl söyleyeyim sana? Kurtuluyor, insan oluyorum."
"Saçma ha? Ayıp! İnsan ne zaman insan olacak be?Pantolonlar, kolalı yakalar, şapkalar giyiyoruz, ama hâlâ katırız, kurduz, tilkiyiz, domuzuz. Bizde Tanrı'nın sureti varmış! Kimde? Bizde mi? Tüh suratımıza!"