Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Ne mutlu bana ki unutuyorum. Daha önceki hallerimin hatırası benim şimdiki durumumdan ancak yetersiz derecede yararlanmama izin verecektir. Ve şimdilik unutmam gereken şeyin ebediyen unutulması gerekir mi?
Yoksa geri dönmekle çok fazla zaman kaybolacağı için mi geri dönmemem gerekir? Kayıp? -Peki, tam olarak ne kaybedeceğim? Sonsuzluğun tamamı benim değil mi?
Büyük çoğunluğun, hatta aslında tüm insanların, hangi dünyaya yerleştirilirse yerleştirilsinler mutlu olamayacakları bir yapıya sahip olmaları da bunu doğrulamaktadır. Zira bu tür sıkıntı ve zorluklar ne ölçüde bertaraf edilirse, onlar da o ölçüde can sıkıntısına düşerler; bu defa can sıkıntısından ne ölçüde kaçınılırsa onlar da o ölçüde zorluğa, belaya ve ızdıraba düşerler. Dolayısıyla insanın mutlu bir duruma ulaşması için onu "daha iyi bir dünyaya" nakletmek asla yeterli olmayacaktır; aynı zamanda onda kökten bir değişimin gerçekleşmesi, yani artık olduğu şey olmaktan çıkıp bilakis olmadığı şey haline gelmesi de gerekecektir.
Faydalı sanatların anası yoksunluktur; güzel sanatlarınki ise bolluk. Bunlardan ilkinin babası anlama, diğerininki dehadır ki, bu da bir tür bolluktan taşmadır, yani istememizin hizmeti için gerekli olan ölçünün ötesindeki idrak kuvvetidir.
Fakat doğa ne kadar da estetiktir! Doğa, ne denli küçük olursa olsun, hiç işlenmemiş ve yabani -yani kendi haline bırakılmış- her toprak parçasını, insan pençelerini bundan uzak tuttuğu takdirde, çok geçmeden en zevkli şekilde dekore eder; bitkiler, çiçekler ve çalılarla süsler ki bunların kısıtlanmamış cevheri, doğal zarafeti ve incelikli düzeni, onların şu büyük egoistin disiplin sopası altında büyümediklerine, bilakis doğanın burada özgürce hüküm sürdüğüne delalet eder.