Tuhaf kişi
@Sizogod
Kitapta en çok sevdiğim kısım, Çingene soykırımı ve sağlıksız olarak görülen her insanın sistematik şekilde öldürülmesine dikkat çekmesiydi. Genellikle 2. Dünya Savaşı denince akla sadece Yahudi soykırımı gelir ve olaylar Batı’nın gözünden anlatılır. Ancak bu kitapta doğrudan Nazi Almanyası’nın içindeyiz ve olaylara içeriden, üç farklı karakterin gözünden tanıklık ediyoruz. Kitabı genel olarak beğendim; belki benim için 10 üzerinden 10 değil ama kesinlikle etkileyici ve düşünmeye değer bir eserdi.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kitabı büyük bir heyecanla okudum, sıkıldım mı? Hayır, sıkılmadım. Birine önerir miyim? Evet, sadece düz bir aşk hikayesi okumak isteyenlere öneririm. Kitapta birçok eksik buldum; olaylar yüzeysel bırakılmış, derine inilmemiş. Güzel cümlelerle konular bağlanmaya çalışılmış, ancak her şey çok yüzeysel kalmış. Okuyacaklar için detaylara girmek istemiyorum. Düz bir anlatıma sahip bir aşk romanı diyebilirim. Mitoloji temalı diğer eserlere kıyasla oldukça zayıf.
Kuzey Fransa’da yoksul bir kasabada geçen bir hayat hikâyesi (yazarın çocukluğunu ve ergenlik dönemini kapsıyor). Yazarın adını neden değiştirdiğini, Avrupa’nın en gelişmiş ülkelerinden biri olan Fransa’nın kırsal bölgelerindeki yobazlığı en net şekilde ortaya koyan eserlerden biri. Aile içindeki çelişkili ve zarar verici ilişkiler, yazar tarafından biyografik eserinde çok açık bir şekilde ifade edilmiş.
08.05.2025 tarihinde, sabah yedide, son seksen sayfamı gözyaşlarımla bitirdim. Kurgu öncelikle mükemmel; sadece hikayede bir kesişme anı istedim (her ne kadar yapsaydı yazar klişelere düşecek olsa da, yine de istedim). Çok bir şey yazmak istemiyorum. Baba-oğul, anne-kız ve arkadaş ilişkileri o kadar güzel bir şekilde kurgulanıp işlenmiş ki sevgili Yekta Kopan’ı sevmemek elde değil. Mezarlıkta iki arkadaş resmen küçük bir hesaplaşma yaşadı. Behice’nin oğluna mektup yoluyla açılırken bile kendi dertlerini ve başkalarının dertlerini mektuba eklemesi (aslında bana göre oğluna bir veryansını vardı) çok etkileyiciydi. Anlatmak istemiyorum dedikçe parmaklarım durmuyor. Neyse, kendimi durduruyorum çünkü o ruhu ve kokuyu gözlerinizle okuyarak çekin içinize.
Tartışmalı bir yazar Orhan Pamuk; yaratmak istediği Doğu-Batı sentezi, her ne kadar büyük bir ahenk içinde olsada, okuyucusu ya sever ya da sevmez yazarımızı. Beyaz Kale, onun okuduğum üçüncü kitabıydı. Sevgili yazarımızın okuduğum üç kitabında da kuvvetli metaforlar vardı. Okurken beni adeta eline alıyor, kendine çekiyor. Venedikli’nin esareti, çok güçlü bir metafordu çünkü bu esaret, fiziksel bir zincirin ötesindeydi.Romanın adı, Beyaz Kale, burada harika bir metafor olarak öne çıkıyor; ulaşılması zor bir hedefi, insanın kendi hakikatine yolculuğunu simgeliyor.
Her şeye rağmen, kitaba neden on üzerinden yedi verdiğimi merak edebilirsiniz. Çünkü bitmesini hiç istemedim! Diyalogların kesilmesini asla istemedim, özellikle ayna karşısında birbirlerine bakarken. Onların nefeslerini hissettim, korktum, ürperdim, tıpkı onlar gibi... Ama en çok, Padişah’ın gözünden ikisini birden görmeyi arzulardım. Yazarın dediği gibi: “İnsan, seçtiği hayatı sonradan benimseyecek kadar sevmeli.”
