Fakat ben insandım, onlar gibi canavar değildim. Sanki insan -diyordum kendi kendime- ezilenin önüne göğsünü siper eden bir kahraman mıdır? Aldığım cevap -kendimden- şuydu: Evet, böyle bir kahramandır.
Sinirimden gülüyorum albayım. Çünkü sinirlerim artık gülmek için kafamın neşelenmesini beklemiyor. Bu karamsar beyinden bir kahkaha çıkmayacağı için, artık ben gülmüyorum, sinirlerim gülüyor