SümeyyeT
@SmeyyeT
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Esra K.
@Dandelionsoul
·Kaleme aldığım “Cennetin Doğusu” incelemesinden ziyade kitapla, tüm karakterleriyle vedalaşma metni olacak benim için... Bitmesini hiç istemediğim kitapların arasında yer aldı. Ve eminim bir gün, ikinci kez yine aynı heyecanla okuyacağım.
Hayatımızda bazı insanlarla kitaplarda tanışırız. Kimileri bize katılır. Lee ve Samuel Hamilton ömür boyu dostum kalacaksınız. Sohbetlerinizi, düşüncelerinizi, iç dünyanızı ve dış dünyaya bakışınızı deneyimlemek doyumsuzdu.
Ve elbette Lee nezdinde Steinbeck ile tanışmış olmanın hazzını da duydum. Zihnindeki odalardan birinin kapısını Lee ile aralayıp bize açmış.
Çoğunluk kitabın Habil ve Kabil'in öyküsü üzerine inşa edildiğini düşünsede Steinbeck açıklamasını net bir şekilde kitapta bize vermiştir.
“Dünyanın hikayesi ne?”
Bu sorunun üzerine düşünülmüş, sorgulanmış, varılmış bir sonuçtur; dünyanın tek bir hikâyesinin olduğu.
Kitapta şöyle geçmektedir:
“Çocuk sorabilir "Dünyanın hikâyesi ne?" Yetişkin bir adam veya kadın merak edebilir: "Dünya nereye gidecek. Sonu nasıl bitecek, bu arada, yeri gelmişken, hikâye neydi?"
Ben dünyanın bir, tek bir hikâyesi olduğuna inanıyorum; bu hikâye bizleri öyle korkutmuş ve esinlemiştir ki, bir Pearl White dizisinin içindeymişçesine hep düşünüp merak ederek yaşarız. İnsanoğlu hayatında, düşüncesinde, açlığında ve hırsında, cimriliğinde ve zalimliğinde ve aynı zamanda iyi kalpliliğinde ve cömertliğinde - bir iyilik-kötülük ağıyla kıskıvrak sarılmıştır. Bence tek hikâyemiz budur ve aynı hikâye bütün duygu ve akıl düzeylerinde tekrarlanır.
Erdem ve kötülük ilk bilincimizin atkısıyla çözgüsüydü, son bilincimizin de kumaşı olacak; üstelik kıra, ırmak ve dağlara, iktisat ve terbiyeye dayatabileceğimiz bütün değişikliklere rağmen. Bundan başka hikâye yoktur. Her adam, hayatının tozuyla
Erhan Özdemir
@rhozd
·Neyse ki Dostoyevski'nin , Öteki/Öteki Ben/İkiz gibi isimleri olan kitabını da bitirdim ve incelemesini yazabiliyorum. Neymiş, Dostoyevski'ymiş de, insan psikolojisinden en iyi o anlarmış da. Bakıyorum diğer incelemelerine kitabın, yere göğe sığdıramamış herkes. Ne alakası var kitabın Dövüş Kulübü ile. Altı üstü bir devlet memurunun maceralarını anlatmış. Yakov Petroviç Golyadkin'in kendisi gibi olan bir ikizi var. Şimdi uzun uzun yazıyor insanlar isimleri böyle Rus olunca. İnceleme daha uzun oluyor tabi haliyle. Ben de mi öyle yapsam ki- yok daha neler, ben herkes gibi niceliğe önem veren birisi değilim. Dürüst biriyim en azından. İnsanların ne düşündüğüne önem vermem- belki de bunun yüzünden kaybediyorum hep. Ya kısa diye beğenmezlerse- yok artık, beğenen beğenir, beğenmeyenler de - olur mu gerçekten beğenmeyen? Sanki herkes beğeniyor Fyodor Mihailoviç Dostoyevski'yi. Bak Vladimir Nabokov'a, adam benim gibi dürüst. Dış kapının mandalı muamelesi yapıyor Fyodor Mihailoviç Dostoyevski'ye. Gerçi bu kitabı için en iyi kitabı demiş. Kim bilir ne hinlikler peşindeydi Vladimir Nabokov o zamanlarda? Güven olmuyor ki hiç kimseye. Önemli olan kendisini bilmesi insanın. Mesela herkes bilir benim ne kadar sözümün eri olduğumu, kitaptaki Yakov Petroviç Golyadkin gibi. Hayır esas kahraman olan Yakov Petroviç Golyadkin'den bahsediyorum. Öteki, ya da ikizi olan Yakov Petroviç Golyadkin değil elbette. Herkes tanır beni, en çok da- Yo hayır, beni en iyi kimin tanıdığını açık edemem burada. Kim bilir nasıl bir şekilde kullanırsınız bu bilgiyi, kimin ne olduğu belli değil ki, Andrev Filipoviç gibi insanların olmadığı ne malum burada? O da en başta gülümsüyordu zavallı Yakov Petroviç Golyadkin'in yüzüne elbette. Öteki değil, esas Yakov Petroviç Golyadkin'dan bahsediyorum yine. Sonra o
Reklam