Smileface
@Smilefacee
Namüsait.
Zihinsel standardım sabit, uyum opsiyoneldir; seçimi seviye yapar.
1356 okur puanı
Nisan 2022 tarihinde katıldı
İnsan Bitirince Bir Süre Kendine Gelemiyor·293 syf.·
6/10
2026 29. kitabı
Bazı kitaplar daha başında sana “bu hikaye canını yakacak” hissini veriyor. Hamnet tam olarak öyle bir kitap. Ama ilginç olan şu: Bunu büyük olaylarla değil, küçücük detaylarla yapıyor. Bir evin içindeki sessizlikle, bir annenin bakışıyla, odalar arasında dolaşan görünmez bir eksiklik hissiyle…
Kitabın çıkış noktası zaten başlı başına merak uyandırıcı. Shakespeare’in 11 yaşındaki oğlu Hamnet ölüyor. Birkaç yıl sonra Shakespeare, Hamlet’i yazıyor. İsim benzerliği bile insanın içine tuhaf bir his bırakıyor. Maggie O'Farrell da tam bu boşluğun içine giriyor aslında: “O evde neler yaşandı?”
Ama kitap düşündüğüm gibi çıkmadı. Ben daha tarihî, daha “edebiyat dünyası” odaklı bir şey bekliyordum. Onun yerine kendimi bir ailenin en mahrem acısının içinde buldum. Ve dürüst olayım, bazı bölümleri okurken insan resmen boğazında bir düğümle kalıyor.
Özellikle Agnes karakteri… Uzun zamandır bir karakteri bu kadar canlı hissetmemiştim. Böyle klasik roman karakteri gibi değil de gerçekten yaşamış biri gibi duruyor. Bir sahnede çok güçlü, başka bir sahnede darmadağın. Çocuklarına yaklaşımı falan o kadar gerçek ki insan bazen okurken rahatsız olacak kadar yaklaşıyor hikâyeye.
Kitabın en etkileyici taraflarından biri de şu bence: Sürekli bir şey olacak hissi var ama kitap acele etmiyor. Yavaş yavaş kuruyor atmosferi. Ve o sakinlik içinde gerilim büyüyor. Özellikle hastalık kısmına yaklaşırken sayfaları daha hızlı çevirmeye başladım ben.
Bir de Maggie O'Farrell’ın dili acayip iyi. Öyle süslü süslü değil ama insanı içine çekiyor. Evin içindeki havayı, bahçeyi, kumaşların kokusunu bile hissediyorsun bazen. Kitabı okurken resmen soğuk taş duvarlı bir evin içinde dolaşıyormuş gibi oldum.
Ama bence kitabın asıl meselesi ölüm değil. Geride kalan insanların ne yaptığı. Aynı acının herkesin
Bahar isimli okura yanıt verildi
Smileface
Bunu duymak çok mutlu etti 🌸 Umarım siz de okurken kitabın o yoğun atmosferini hissedersiniz. Bitirdiğinizde yorumlarınızı da çok merak ederim 💫
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
İnsan Bitirince Bir Süre Kendine Gelemiyor·293 syf.·
Merve İnşallah:)
6/10
2026 29. kitabı
Bazı kitaplar daha başında sana “bu hikaye canını yakacak” hissini veriyor. Hamnet tam olarak öyle bir kitap. Ama ilginç olan şu: Bunu büyük olaylarla değil, küçücük detaylarla yapıyor. Bir evin içindeki sessizlikle, bir annenin bakışıyla, odalar arasında dolaşan görünmez bir eksiklik hissiyle…
Kitabın çıkış noktası zaten başlı başına merak uyandırıcı. Shakespeare’in 11 yaşındaki oğlu Hamnet ölüyor. Birkaç yıl sonra Shakespeare, Hamlet’i yazıyor. İsim benzerliği bile insanın içine tuhaf bir his bırakıyor. Maggie O'Farrell da tam bu boşluğun içine giriyor aslında: “O evde neler yaşandı?”
Ama kitap düşündüğüm gibi çıkmadı. Ben daha tarihî, daha “edebiyat dünyası” odaklı bir şey bekliyordum. Onun yerine kendimi bir ailenin en mahrem acısının içinde buldum. Ve dürüst olayım, bazı bölümleri okurken insan resmen boğazında bir düğümle kalıyor.
Özellikle Agnes karakteri… Uzun zamandır bir karakteri bu kadar canlı hissetmemiştim. Böyle klasik roman karakteri gibi değil de gerçekten yaşamış biri gibi duruyor. Bir sahnede çok güçlü, başka bir sahnede darmadağın. Çocuklarına yaklaşımı falan o kadar gerçek ki insan bazen okurken rahatsız olacak kadar yaklaşıyor hikâyeye.
Kitabın en etkileyici taraflarından biri de şu bence: Sürekli bir şey olacak hissi var ama kitap acele etmiyor. Yavaş yavaş kuruyor atmosferi. Ve o sakinlik içinde gerilim büyüyor. Özellikle hastalık kısmına yaklaşırken sayfaları daha hızlı çevirmeye başladım ben.
Bir de Maggie O'Farrell’ın dili acayip iyi. Öyle süslü süslü değil ama insanı içine çekiyor. Evin içindeki havayı, bahçeyi, kumaşların kokusunu bile hissediyorsun bazen. Kitabı okurken resmen soğuk taş duvarlı bir evin içinde dolaşıyormuş gibi oldum.
Ama bence kitabın asıl meselesi ölüm değil. Geride kalan insanların ne yaptığı. Aynı acının herkesin
Merve isimli okura yanıt verildi
Smileface
Merve İnşallah:)İnsan Bitirince Bir Süre Kendine Gelemiyor·293 syf.·
6/10
2026 29. kitabı
Bazı kitaplar daha başında sana “bu hikaye canını yakacak” hissini veriyor. Hamnet tam olarak öyle bir kitap. Ama ilginç olan şu: Bunu büyük olaylarla değil, küçücük detaylarla yapıyor. Bir evin içindeki sessizlikle, bir annenin bakışıyla, odalar arasında dolaşan görünmez bir eksiklik hissiyle…
Kitabın çıkış noktası zaten başlı başına merak uyandırıcı. Shakespeare’in 11 yaşındaki oğlu Hamnet ölüyor. Birkaç yıl sonra Shakespeare, Hamlet’i yazıyor. İsim benzerliği bile insanın içine tuhaf bir his bırakıyor. Maggie O'Farrell da tam bu boşluğun içine giriyor aslında: “O evde neler yaşandı?”
Ama kitap düşündüğüm gibi çıkmadı. Ben daha tarihî, daha “edebiyat dünyası” odaklı bir şey bekliyordum. Onun yerine kendimi bir ailenin en mahrem acısının içinde buldum. Ve dürüst olayım, bazı bölümleri okurken insan resmen boğazında bir düğümle kalıyor.
Özellikle Agnes karakteri… Uzun zamandır bir karakteri bu kadar canlı hissetmemiştim. Böyle klasik roman karakteri gibi değil de gerçekten yaşamış biri gibi duruyor. Bir sahnede çok güçlü, başka bir sahnede darmadağın. Çocuklarına yaklaşımı falan o kadar gerçek ki insan bazen okurken rahatsız olacak kadar yaklaşıyor hikâyeye.
Kitabın en etkileyici taraflarından biri de şu bence: Sürekli bir şey olacak hissi var ama kitap acele etmiyor. Yavaş yavaş kuruyor atmosferi. Ve o sakinlik içinde gerilim büyüyor. Özellikle hastalık kısmına yaklaşırken sayfaları daha hızlı çevirmeye başladım ben.
Bir de Maggie O'Farrell’ın dili acayip iyi. Öyle süslü süslü değil ama insanı içine çekiyor. Evin içindeki havayı, bahçeyi, kumaşların kokusunu bile hissediyorsun bazen. Kitabı okurken resmen soğuk taş duvarlı bir evin içinde dolaşıyormuş gibi oldum.
Ama bence kitabın asıl meselesi ölüm değil. Geride kalan insanların ne yaptığı. Aynı acının herkesin
Merve isimli okura yanıt verildi
Smileface
Bunu duymak çok mutlu etti 🥹 Umarım okurken seni de aynı şekilde içine çeker.💫
İnsan Bitirince Bir Süre Kendine Gelemiyor·293 syf.·
Rabia Vera öyle de olabiliyor 😌
6/10
2026 29. kitabı
Bazı kitaplar daha başında sana “bu hikaye canını yakacak” hissini veriyor. Hamnet tam olarak öyle bir kitap. Ama ilginç olan şu: Bunu büyük olaylarla değil, küçücük detaylarla yapıyor. Bir evin içindeki sessizlikle, bir annenin bakışıyla, odalar arasında dolaşan görünmez bir eksiklik hissiyle…
Kitabın çıkış noktası zaten başlı başına merak uyandırıcı. Shakespeare’in 11 yaşındaki oğlu Hamnet ölüyor. Birkaç yıl sonra Shakespeare, Hamlet’i yazıyor. İsim benzerliği bile insanın içine tuhaf bir his bırakıyor. Maggie O'Farrell da tam bu boşluğun içine giriyor aslında: “O evde neler yaşandı?”
Ama kitap düşündüğüm gibi çıkmadı. Ben daha tarihî, daha “edebiyat dünyası” odaklı bir şey bekliyordum. Onun yerine kendimi bir ailenin en mahrem acısının içinde buldum. Ve dürüst olayım, bazı bölümleri okurken insan resmen boğazında bir düğümle kalıyor.
Özellikle Agnes karakteri… Uzun zamandır bir karakteri bu kadar canlı hissetmemiştim. Böyle klasik roman karakteri gibi değil de gerçekten yaşamış biri gibi duruyor. Bir sahnede çok güçlü, başka bir sahnede darmadağın. Çocuklarına yaklaşımı falan o kadar gerçek ki insan bazen okurken rahatsız olacak kadar yaklaşıyor hikâyeye.
Kitabın en etkileyici taraflarından biri de şu bence: Sürekli bir şey olacak hissi var ama kitap acele etmiyor. Yavaş yavaş kuruyor atmosferi. Ve o sakinlik içinde gerilim büyüyor. Özellikle hastalık kısmına yaklaşırken sayfaları daha hızlı çevirmeye başladım ben.
Bir de Maggie O'Farrell’ın dili acayip iyi. Öyle süslü süslü değil ama insanı içine çekiyor. Evin içindeki havayı, bahçeyi, kumaşların kokusunu bile hissediyorsun bazen. Kitabı okurken resmen soğuk taş duvarlı bir evin içinde dolaşıyormuş gibi oldum.
Ama bence kitabın asıl meselesi ölüm değil. Geride kalan insanların ne yaptığı. Aynı acının herkesin
Smileface isimli okura yanıt verildi
Smileface
Rabia Vera öyle de olabiliyor 😌İnsan Bitirince Bir Süre Kendine Gelemiyor·293 syf.·
Ayşin Rica ederim :)
6/10
2026 29. kitabı
Bazı kitaplar daha başında sana “bu hikaye canını yakacak” hissini veriyor. Hamnet tam olarak öyle bir kitap. Ama ilginç olan şu: Bunu büyük olaylarla değil, küçücük detaylarla yapıyor. Bir evin içindeki sessizlikle, bir annenin bakışıyla, odalar arasında dolaşan görünmez bir eksiklik hissiyle…
Kitabın çıkış noktası zaten başlı başına merak uyandırıcı. Shakespeare’in 11 yaşındaki oğlu Hamnet ölüyor. Birkaç yıl sonra Shakespeare, Hamlet’i yazıyor. İsim benzerliği bile insanın içine tuhaf bir his bırakıyor. Maggie O'Farrell da tam bu boşluğun içine giriyor aslında: “O evde neler yaşandı?”
Ama kitap düşündüğüm gibi çıkmadı. Ben daha tarihî, daha “edebiyat dünyası” odaklı bir şey bekliyordum. Onun yerine kendimi bir ailenin en mahrem acısının içinde buldum. Ve dürüst olayım, bazı bölümleri okurken insan resmen boğazında bir düğümle kalıyor.
Özellikle Agnes karakteri… Uzun zamandır bir karakteri bu kadar canlı hissetmemiştim. Böyle klasik roman karakteri gibi değil de gerçekten yaşamış biri gibi duruyor. Bir sahnede çok güçlü, başka bir sahnede darmadağın. Çocuklarına yaklaşımı falan o kadar gerçek ki insan bazen okurken rahatsız olacak kadar yaklaşıyor hikâyeye.
Kitabın en etkileyici taraflarından biri de şu bence: Sürekli bir şey olacak hissi var ama kitap acele etmiyor. Yavaş yavaş kuruyor atmosferi. Ve o sakinlik içinde gerilim büyüyor. Özellikle hastalık kısmına yaklaşırken sayfaları daha hızlı çevirmeye başladım ben.
Bir de Maggie O'Farrell’ın dili acayip iyi. Öyle süslü süslü değil ama insanı içine çekiyor. Evin içindeki havayı, bahçeyi, kumaşların kokusunu bile hissediyorsun bazen. Kitabı okurken resmen soğuk taş duvarlı bir evin içinde dolaşıyormuş gibi oldum.
Ama bence kitabın asıl meselesi ölüm değil. Geride kalan insanların ne yaptığı. Aynı acının herkesin
Smileface isimli okura yanıt verildi
Smileface
Ayşin Rica ederim :)