Doğamız gereği , kendimizi diğerleriyle kıyaslamaya meyilliyizdir . Mutluluğumuz ve acılarımız da genellikle çevremizdeki nesneler ve insanlardan kaynaklanır . Bu yüzden hiçbir şey yalnızlıktan daha tehlikeli değildir. Yalnızken , hayal gücümüz devreye girip , bizi kanatlarının üzerine alarak kendimizi herkesten daha aşağıdaymışız gibi hissettirir. Herşey normal de olduğundan daha yüce , bizden daha üstün görünür . Zihnin bu algısı gayet doğaldır . Genellikle yetersizliklerimizi sürekli olarak göz önünde bulundurur , başkalarının bizlerde olmayan niteliklere sahip olduklarını düşünürüz . Bizdeki tüm nitelikleri onlara yükler , sonrada sadece hayal gücümüzde var olan mükemmel ve mutlu insanları yaratırız .