Ormana gidecektim –sonsuza kadar kaybolarak dolaşabilirdim. Burada her şey daha sessizdi, orman birinin saklanabileceği büyük, derin bir sığınak gibiydi. Zihnimi sakinleştirmişti. Burada Rahatsızlıklarımın en belalısını saklamak zorunda değildim, yani ağladığım gerçeğini. Burada gözyaşları akabilirdi, gözlerimi yıkayıp görmemi iyileştirirdi. Belki de kuru gözlü insanlardan daha iyi görebilmem bu yüzdendi.