İnsan hayatını işler değil sözler yönlendirir. Bir şey yapma da yapmama imkanından ziyade farklı meseleler üzerine aralarında belirledikleri kelimelerle konuşmayı severler. Çeşitli şeyler, varlıklar ve nesneler , hatta toprak, insan ve atlar için kullandıkları pek mühim saydıkları kelime "benim" kelimesidir. Aynı şey için aralarında kimin benim diyeceğini kararlaştırırlar. Ve üzerinde anlaştıkları bu oyunda, en çok şey için benim diyebilen en mutluları sayılır..
Birinden korkunca ondan nefret edersiniz ama boyuna da düşünüp durursunuz onu. Kendi kendinizi aldatırsınız; aslında kötü değildir dersiniz. Ama onu görünce, tıpkı nefes darlığına tutulmuş gibi olursunuz, soluk alamazsınız.
Şef olunca düşünmen
gerekiyordu, akıllı davranman gerekiyordu. Sorun buydu.
Sonra bir firsat kaçırılıyordu; şef olan hemen karar vermek zorunda kalıyordu. Bu durumlar insanı düşündürüyordu ve
düşünce değerli bir şeydi, sonuçlar veren bir şeydi.