Çekildiğimiz köşelerimizde dünya bizim içimiz de saklı idi aslında. Kafamızı kaldırıp bakma tenezzülünde bulunmamamız bundandır. Çok şey sandı herkes kendini. Oysa oysa biz çok şey olmanın hiçlikten öte olduğunu uzunca zaman önce öğrenmiştik.
Gizli bir şey vardı.
Gizde olan her şey.
Yakalanmış mucizenin farkında olduğumuzdandır sakinliğimiz.
Gördüğümüz, dokunduğumuz, işittiğimiz sırlara eriştik. Uzak ya da yakın olmanın basit çelişkilerini geride bırakarak düz bir yolda yürüdüğümüzü artık anladık. Öylece duruyordu hayat bize göre, endamlı ve hayran olunası kadar büyülü. Biz beklemeyi bıraktık. Yetişmiştik içimize. İçimiz de nerde olmak istersek oradaydık. Özgürlüğün bu tanımını henüz yazamadı sözlükler.
Zaman aksın.
Biz duralım
Mühim değil
Sonay Karasu