Songül Demirci
@Songuldd
56 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Siyah Süt, annelik, kadınlık, üretkenlik ve kimlik arasındaki çatışmaları cesur bir iç hesaplaşmayla ele alan bir roman-memoir. Elif Şafak, lohusalık döneminde yaşadığı depresyonu, yazarlığını ve kadın kimliğini; zihnindeki “içimdeki küçük kadınlar” metaforu üzerinden anlatarak çok katmanlı bir kurgu kuruyor.
Kitap, hem samimi bir itiraf metni hem de kadınların yaşadığı yüklerin edebi bir anlatısı. Yazarlık, kadınlık, annelik arasında kalmış birçok yazarın hayatından da örnekler veriyor. Otobiyografi dışında birçok yazarın biyografisine de yer verilmiş.
Yazma arzusu ile anne olmanın sorumlulukları arasında sıkışmış bir kadının ruh hâlini aktarırken; toplumun kadınlardan beklentilerine de bir eleştiri getiriyor.
Kitap, özellikle annelik deneyiminin romantize edilen yüzünün ardındaki karanlık ve kırılgan tarafları göstermesiyle dikkat çekiyor. Mizahi dili, yer yer itiraf tadındaki doğruluğu ve cesareti, Siyah Süt’ü hem kişisel hem de evrensel bir hikâye hâline getiriyor.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Modern Japon edebiyatının en karanlık ve en derin psikolojik romanlarından biri olarak kabul ediliyor. Hem yarı-otobiyografik yapısı hem de insanın varoluş sancılarını anlatma biçimiyle çok güçlü bir metin ki beni etkileyen kısmı da budur. Yazarın hayatını okuduktan sonra kitabını okudum, bunun olumsuz yanı kitabı otobiyografi olarak görmem ve yazarın hayatıyla olayları ilişkilendirip okumam oldu. Bu durumun da tarafsızlığı etkilediğini ve kitapta anlatılmak istenene haksızlık ettiği sonucuna vardım.
Roman, Oba Yozo adlı bir adamın çocukluktan yetişkinliğe kadar geçen hayatını, topluma uyum sağlayamama, yabancılaşma ve yozlaşma gibi temalar üzerinden anlatır.
Yozo, insan davranışlarını anlamakta zorlanan, içten içe büyük bir boşluk ve korku taşıyan bir karakterdir. Toplum içinde normal görünmek için kendini “soytarı” rolüne sokar.
Bağımlılıklar, kötü ilişkiler, yanlış seçimler ve öz-suçlama duygusu, Yozo’yu yavaş yavaş insanlığını yitirdiğini hissettiği bir sona doğru götürür.
Yozo’nun iç seslerini, depresyonunu açık şekilde hissediyoruz.
"Ciddi olduğumda görmezden geliniyordum ve sadece soytarılık ve üçkağıtçılık yaptığımda kelimelerim doğruluk hissi taşıyor gibi görünüyordu."
