Songül USLU
@Songulusluu
Gül Kırığı ve Düş Bozgunu kitaplarının yazarı.
Öğretmen/yazar
Lisans
Gökyüzü :)
20 okur puanı
Nisan 2021 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Konfüçyüs der ki: 'Pek çokları mutluluğu, insandan daha yüksekte ararlar, bazıları da daha da alçakta; ama mutluluk insanın boyu hizasındadır.' Doğru. Yani, ne kadar insan boyu varsa, o kadar da mutluluk vardır. Benim şimdiki mutluluğum budur, ey sevgili öğrencim ve öğretmenim; şimdi boyumun ne olduğunu öğrenmek için, huzursuzluk içinde onu yeniden yeniden ölçüyorum. Çünkü, iyi bilirsin ki, insanın boyu hep aynı kalmaz."
"Çünkü, gördüğüm şeylerin boyundayım ben, Kendi boyumda değil."
Tavşan bir gün "GERÇEK nedir?" diye sordu. "İçinde vızıldayan bir şeylerin ve bir tutamacının olması
anlamına mı gelir?"
"Gerçek senin neyden yapıldığın değildir" dedi Zayıf At. "O senin başına gelen bir şeydir. Bir çocuk seni
çok, çok uzun zamandır sevdiğinde, yalnızca oynamak değil ama GERÇEKTEN sevdiğinde, o zaman
Gerçek olursun."
"Canım yanar mı?" diye sordu Tavşan.
"Bazen" dedi Zayıf At, her zaman dürüst olduğu için. "Gerçek olduğunda canının yanmasını umursamazsın."
"Hepsi bir anda olup dayanılmaz bir hal mi alır, yoksa azar azar mı olur?" diye sordu.
"Hepsi bir anda olmaz" dedi Zayıf At. "O hale gelirsin. Uzun zaman alır. Bu yüzden kolayca kırılan ya da
keskin kenarları olan veya dikkatlice korunması gereken insanların başına sıklıkla gelmez. Genellikle
Gerçek olana kadar tüylerinin çoğu sevilirken yolunmuş ve gözlerin düşmüş ve bağlantı yerlerin gevşemiş
olur, çok pejmürde bir hal almış olursun. Ancak bunların hiçbir önemi yoktur çünkü bir kez Gerçek
olduğunda —sadece anlayamayan insanların haricinde— çirkin olamazsın. Birkez Gerçek oldun mu bir
daha sahte olamazsın. O sonsuza dek sürer."
Bir gün, bir Zen Ustası öldü ve baş müridi —kendisi de ünlü birisiydi, hatta Ustadan daha da ünlüydü;
aslında Usta onun yüzünden ünlü olmuştu— ağlamaya başladı; tapınağın merdivenlerinde oturup
gözlerinden yaşlar akarak ağlamaya başladı. Binlerce insan toplanmıştı; insanlar buna inanamadı çünkü
aydınlanmış bir insanı gözlerinden yaşlar dökülüp hıçkırırken ve ağlarken göremezsin.
"Buna inanamıyoruz; neler oluyor? Ağlıyorsun ve bizzat sen kendin bize özdeki varlık hiçbir zaman ölmez deyip durmaktasın. Seni milyonlarca kez ölüm yoktur derken duyduk; öyleyse niçin ağlıyorsun? Ustan kendi
varlığının içinde hâlâ canlı" dediler.
Mürit gözlerini açtı ve dedi ki,
"Beni rahatsız etmeyin. Bırakın ağlayıp zırlayayım. Ben Usta ve onun
varlığı için ağlamıyorum, ben onun bedeni için ağlıyorum. Onun bedeni de güzeldi. Bu beden bir daha asla
var olmayacak."
Ve sonra birisi bunun adına leke sürebileceğini söyleyip ikna etmeye çalıştı:
"Çok sayıda insan toplandı ve
onlar senin aydınlanmamış olduğunu düşünecekler."
Mürit de,
"Bırak canları ne istiyorsa düşünsünler. Aydınlandığım günden beridir sonsuz derecede mutlu
olmaya başladım ama aynı zamanda acıya ve ıstıraba da sonsuz duyarlı hale geldim" dedi.
