"Savaştan söz etme" dedim. Savaş çok uzaktaydı artık. Belki de hiç yoktu savaş. Buralarda olmadığı kesindi. Sonunda anladım, benim için bitmişti savaş aslında. Ama içimde gerçekten bittiğine dair bir duygu yoktu. Okulu astığı gün sınıftaki olayları düşünen bir öğrenci gibi hissediyordum kendimi.
Gelmemenin bir vakti yoktur. İnsan coşkuyla beklerken ne kadar zaman geçerse, o büyük günün yaklaştığına o kadar inanır. Bir yıl mı geçmiş? Ne yapalım, dersiniz, hazırlanması en az bir yıl sürerdi zaten... İki yıl mı geçmiş? Gelmesinin eli kulağındadır.
Bazıları, geleceğe olan inancını kaybettikleri için sabrederler. Bazıları, işi bitirmeye cesaret edemediklerinden. Korkaklık hiç kuşkusuz hor görülesi bir şey, ama gene de yaşamın düzenine dahil. Tıpkı boyun eğmek gibi, o da hayatta kalmanın bir aracı.