Sümeyye
@Ssanldag
106 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Kitabın isminden kaynaklı olarak daha farklı bir içerik bekliyordum. Günlükler çok az söz konusuydu. Finalde iyi bir vuruşla günlüklerle bitirdi. İşte bu iyiydi. Konuya gelirsek çok klasik, tahmin edilebilir hiç de merak uyandırmayan bir konusu vardı. New York Times çok satanlar listesine 9 kez girmesinin sebebinin konularının ilgi çekici(!) olmasından değil de cinsellik barındırdığından diye tahmin ediyorum.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kitabın dili o dönemden kaynaklı tabii ağır, günümüzde sıkça kullanılmayan kelimelerden dolayı başlarda hem dilinden hem de biraz olayların yavaş alınmasından dolayı kitapta ilerlemekte zorlandım ama sonra kitap su gibi akıp gitti hele de sonlara doğru sayfalar meraklı bir şekilde hızlıca çevirilerek okundu. Kitaptaki isimleri okurken biraz da kafanız karışabilir. Örn: Makbule, Mahmure, Mebrure... Ama bunlar çok küçük tatlı şeyler tabii. Çalıkuşu gibi bir başyapıt kesinlikle. En sevdiğim kitaplar arasına girdi. Birçok insan mutlu sonları sever ama ne hayat ne de yaşanılan hep mutlu sondur... Bense yapmacık mutlu sonlardan hiç hoşlanmam. Bu yüzden Reşat Nuri Güntekin'i çok severim çünkü mutlu son yapabilecekken realist bir şekilde olaylara daha hayatın içinden yapmacıksız, gerçekçi ve de olgun bakış açısıyla bakıyor. Biraz da kendimi Lamia'nın yerine koyarak incelemeyi bitirmek istiyorum. Lamia'nın yerinde olsam bu kadar sevmeme rağmen hem de bu çok sevdiğim adamdan bir çocuğum olmasına rağmen onun aldığı o asil ve gururlu kararı alabilir miydim? Bilemiyorum bu çok zor. Ama kesinlikle bu kararı almak isterdim. Yani Lamia benim yapamadığım ama yapmak istediğim o zorluğu ne büyük bir asaletle göğüsledi. Kınalı yapıncak Lamia'yı da Çalıkuşundaki Gülbeşeker gibi çok sevdim. Güçlü duran, zorlukları göğüsleyen benim harika kadınlarım.
Kitabın başlarında "Yüzbaşının Kızı kim?" sorusunu çok sordum. Başkahraman onunla karşılaşana kadar. Sonra da hep şunu dedim. İşte şimdi bitti bu hikaye. Yüzbaşının kızıyla olan hikaye buraya kadardı. Bunu çok fazla söyledim. Ama ben her bunu dediğimde başkahraman subay ve yüzbaşının kızı Maşa'nın hikayesi tekrar birbirlerini bulduruyordu. Duvardaki sarmaşık başından kırıldıktan sonra yeni bir yaprak vermesi gibi... Kaderlerinin bir olması.
Kitabın sonunu çok merak ederek bir solukta okudum diyebilirim. Her bitti gibi hissettiğinizde hikaye yeniden başlıyor gibiydi.
Kitabın sürükleyiciliği beni benden aldı. Bazı kitaplarda bir türlü ilerleyemezken bu kitapta her "şu sayfaya kadar okuyayım sonra şu işimi yapmaya kalkayım" dediğimde kendimi o sayfayı çoktan geçmiş olay örgüsünün içinde dalmış gitmiş buluyordum. Çok sürükleyici, akıcı, okunması hem çok kolay, hem de çok lezzet veren bir kitaptı.
Kitabın arka kapağında iki adamın Osmanlı bayrağı altında bir devlete savaş ilan ettiğini yazıyordu. İki adam bir devlete nasıl savaş ilan eder diyorsunuz. Asıl mühim olan şey de o kahramanlıkları günümüze kadar ulaşmış olmasıydı. Kitabı büyük bir merakla okumaya başladım. Kitabın başı da ayrı lezzetliydi sonlarına doğru da asıl hikaye başladı onun öncesinde bu savaş kararının oluşma zemini anlatıldı. Gerçekten iki Osmanlı -biri Türk biri Afgan- Avustralya'ya Osmanlı bayrağı altında savaş ilan etti ve cesurca, yiğitçe birçok insanın yapamayacağı bir savaş verdiler. Bu savaş Allah yolunda verilen bir savaştı ne mutlu onlara ki sonunda en yüce makama kavuştular.
Kahramanlıklarla dolu çok güzel hikayeleri barındıran bir kitaptı. Ama sadece kahramanlık hikayeleri de değil kitabın içinden birkaç kitap daha çıkacak kadar hayat hikayeleri, olay örgüleri vardı. Kitabın ruhumuza da seslenen ruhumuzu doyurmaya çalışan tarafı ayrıca takdire şayan. Irkçılık, müslümanlık, inançlar,kültürel farklılıklar o kadar güzel anlatılan şeylerdi ki.
Gorki'nin kendi ağzıyla yaşadıklarını anlatması gerçekten çok ayrı güzel. Kitabı okuduktan sonra da anladım ki kitabın ismi bir harikaymış Gorki'nin yaşadıkları için kitabın adı biçilmiş kaftan.
Bir ya da birçok üniversite bitirebiliriz ama hayatta öyle bir üniversite var ki hayat üniversitesi. Ve sayısı olan bir şey de değil her an bir şeyler öğrendiğin bir üniversite.
Gorki, Gogol vb yazarların tiksindirici dereceye vardıran benzetmeleri bu kitapda da oldukça güçlüydü.
Gorki'nin kendisi ile yüksek öğrenime gelen gençler arasındaki aşılmaz uçurumu görmesi ona oldukça ağır gelip kendini öldürmeye kalkışmasında bir sebep olabilir ama en önemli sebebin bu olmadığını düşünüyorum. Ben de çevremde çokça kitap okuyan çokça bilgili insanlar gördüğümde kendim için biraz üzülüyor ve kendimi okumaya vuruyorum ve daha çok okuyorum.
"Milovski, daha sonraları Yeleonski takma adıyla hikâyeler yazmış ve beş kitap kadar yazdıktan sonra intihar etmişti. Hayattan kendi iradesiyle çekip giden tanıdığım insanların sayısı ne kadar da çoktu!" kitapta geçen bu ifadeyi de okuduktan sonra da anladım ki Gorki gerçekten intihara meyilli birisiymiş. Ve dahi intiharı: "Hayattan kendi irademizle ayrılmak" olarak düşünüyor.
Hayat yaşanılması zor bir yer. Bunu kabullenmemek için çok uğraştım ben. Amaa küçücük çocukların cesetlerinin kıyıya vurduğu bir dünya... Artık inkar edecek bir şey kalmadı Gorki.
