Bir gazete haberinde, restoranları olan, gözleri doğuştan beri görmeyen bir iş adamına; "Restoran zinciriniz var, çok zengin ve başarılısınız, gözlerinizin görmemesini üzülüyor musunuz?" diye sormuşlardı. O da, "Sizin gibi insanlar bana söylemeseydi, ben gözümü görmediğini nereden bilecektim."
"Neden kiraz vermiyor diye, incir ağacını azarladığın oldu mu hiç?"
Dünya hayatının cennet hayatına benzememesinden, onun kendine has durumundan rahatsızlık duymak işte böyle paradoksal bir tutarsızlıktır.
Başımızdaki musibete benlik penceresinden baktığımızda onun adı gam, tasa ve kederdir. Ancak başka bir insanın gözünden kendi musibetimize baktığımızda onun adı nasihat ve ibrettir. Melekler gözüyle baktığımızda yaşadıklarımız bir zikir, Rabbimiz açısından düşündüğümüzde ise bu Ancak bir tecellidir merkezden uzaklaştıkça Başımıza Gelenler bir felaket olmaktan çıkıp bir hizmet ve bir ödül almaya Doğru yol almaktadır.