Hiçbir zaman dertsiz kalmadı bu gönlüm
Bir çift gözden, bir yapraktan, bir kuştan.
Daima daha taze, daima yeni baştan
Turnam bir gün bırakmayacağım peşini
Sen nereye ben oraya, adım adım
İNSAN SEVİLDİKCE İYİLEŞİYOR ARTIK ANLADIM...
Gençlikte insanın içi bomboş olduğundan içine ne düşse büyük gürültü çıkariyor elbet. Zaman geçince halbuki en güzel, en yüksek şeylere bile bir yerin kalmadığı, her türlü etkilenmenin vaktiyle tüketildi ve şimdiden sonra olacak olanın ve biçimlendirecek olanın bu vaktiyle dolanlar olduğu anlaşılıyor.
Bilinen ve ifşa olunan benim dünyadaki şekli mi belirledi, bilinmeyenler buradaki şeklimi verecek. Utanmadığımı, küçülmediğimi elbette söyleyemem, ama büyümek için küçülmek elbet lazımdı. Darlığı, sıkışmayı hissetmeyen patlayamaz.