Sevmek, insanın kendisi kalabilecek ve bunu sürdürecek kişisel alanını işgal etmeden ona yakın olabilmektir.
"Sevgi sahiplenmeye dönünce, insanı zincirliyor" diyor...
Gençlikte insanın içi bomboş olduğundan içine ne düşse büyük gürültü çıkariyor elbet. Zaman geçince halbuki en güzel, en yüksek şeylere bile bir yerin kalmadığı, her türlü etkilenmenin vaktiyle tüketildi ve şimdiden sonra olacak olanın ve biçimlendirecek olanın bu vaktiyle dolanlar olduğu anlaşılıyor.
Bilinen ve ifşa olunan benim dünyadaki şekli mi belirledi, bilinmeyenler buradaki şeklimi verecek. Utanmadığımı, küçülmediğimi elbette söyleyemem, ama büyümek için küçülmek elbet lazımdı. Darlığı, sıkışmayı hissetmeyen patlayamaz.