Çok güzel başlamıştım yaa aslında, D Koğuşu ve Mahkum kitabından sonra daha farklı tarzdaydı ve ilaç gibi geleceğini düşünmüştüm ama son sayfalar asla tatmin etmedi.
Nora’yı baya sevmiştim hatta Millie vibe’ı almıştım, olay da farklı olduğu için inanılmaz yüksektim kitaba, biraz ilerledikçe tahminlerim oldu tabi ki ve doğru çıktı gerilim/gizem kitaplarında kendimi zeki hissetmek istemiyorum, salak olmayı seviyorum sjdkdksksk belki de tahmin edebildiğim için tatmin olmadım, bilemiyorum
Nora’nın son bölümlerdeki tavrı başkaydı mesela, baştan beri okuduğumuz kadınla zıt düşüyordu ve bunu sevmedim. Ve böyle aslında hiç soru işareti olmamasına rağmen sanki bir şeylerin ucu açık bırakılmış gibi de hissediyorum..
Her şeye rağmen Freida McFadden kitaplarını eğlenerek okuyorum ahjdksksksks benim fanlık
Reklam
“Bir kadının ruhunun manzarası savaştaki bir dünya kadar hızlı değişebilir.”
II. Dünya savaşı döneminde Fransada yaşan iki kız kardeş.. İtaatkar Viann.. İsyankar Isabelle..
Savaş alevlenmeye başlayınca Viann’ın kocası cepheye çağrılır. Yine okuldan atılan Isabelle’in ise ablasının yanına gitmekten başka çaresi yoktur. Fakat iki kız kardeşin arası savaş yüzünden açılır.
Isabelle direnişe katılmanın bir yolunu bulacak, sayısız hayat kurtaracak ve imkansız bir aşka tutulacaktır.
Viaan ise, kocasının yokluğunda, yabancı erkeklerin işgal ettiği bir şehirde zulme, açlığa ve korkuya göğüs gerecektir…
Kitabı bitireli beş dk oldu, hiç ağlamamışım gibi, ağlamaktan başıma ağrılar girmemiş gibi duygusal müzik açtım ve yorum yazıyorum
Tüm yıldızları yolladım gitti bu kitaba
Isaballe ile başlayacağım. İlk sahnesinden itibaren sevdiğim ve okudukça inanılmaz yükseldiğim, müthiş, cesur, kahraman bir kadın Düşünce yapısını çok sevdim, dışına yansıttığı umursamaz ya da kırılmaz tavrının altındaki o inanılmaz hassas kalbini de içimde hissettim ve ilk andan beri ona sarılmak istedim Çok seviyorum, gerçekten.. Unutamayacağım kadın karakterlerden biri oldu
Viann.. Sinirlendiğim anlar için özür dilerim.. Cidden çünkü en çok onunla empati yapabildim. Gerçekleri kabul etmek istemeyen, göz ardı eden ve simsiyah olmuş dünyanın pembe olduğunu idda ettiği dönem oldu, çok kızdım ama sonradan anladım. Anladıktan sonra da yaşadığı korkunç şeyler oldu ve.. yani bir şey diyemiyorum ama ben kitabın başından beri Isabelle için çok ağlarım diye beklerken Viann beni inanılmaz ağlattı, onu da çok seviyorum Belki çok doğru bir tabir olmayabilir ama Isabelle fiziksel, Viann ise duygusal bir savaş verdi gibi hissediyorum
Kısacası bayıldımmm, kitabın genel duygusu çok yoğundu, zaten savaş okuduk ve kalbim
Öncelikle THANK GOD !! diyebilir miyiz ? Sonunda başladım seriye ve içimde inanılmaz bir coşku var, gerçekten.
Kitaba gelirsek, BAYILDIMM ZATEEENNN ?? Feyre.. benim için favori özelliklere sahip birisiydi ki bir sonraki kitaplarda karakter gelişimi olacağını ve daha güçleneceğini de düşünüyorum ama bu haliyle bile inanılmaz sevdim, duygularını çok güzel yansıttığını düşünüyorum. Sevdikleri insanlar için sonunu düşünmeden her türlü fedakarlığı yapabilecek cesarete sahip birisi ve buna çok saygı duydum
Kitap çok yoğundu, çok dinamikti ve sıkıldığım tek bir sahne bile yoktu, aksine ilerledikçe daha yükselerek okudum Kitabın dünyasına da şak diye alıştım ahahah çünkü çok güzel anlatılmış ve gerçek hissetiren bir dili vardı. Bayıldımm
Son olarak RHYSAND.. DAHA FAZLA OKUMAM LAZIM, DAHA FAZLA, DAHA FAZLA
Buradan sonrası SPOİLER ! ( Açıkçası bence spoiler değil ama sıfır bilgiyle başlamak istiyorsanız, hemen okumayı bırakın ahahahahah)
Tamlin.. (esas erkek sandığımız ama aslında olmayan, çok şükür) gerçekten hala yorumsuzum ona karşı, ilk yarısında mesela sevilmeyecek bir an yaşanmamasına rağmen yükselerek okumadım hiç ama Rhysand’ın ilk iki dakikalık sahnesinde bile o kadar yükseldim kiii Zatennnn?? orda dedim ki tamam Tamlin esas erkek karakter olmaman çok normal, defol KSKXKSKSKSL
İki şeye sinirliyim, bir Feyre’nin öğrendiği gerçekle Tamlin’i sorgulamamasına, iki Tamlin’in ikinci yarıda korkakça davranmasına.. Diyecek başka sözüm yok, hemen ikiyi okumalıyızz hemeeennnn, çünkü o asılllll
çocukluk aşkı
mafya
geçmiş / günümüz
“ona dokunursan ölürsün”
Maroni ailesinin kahyasının kızı olan Amara, kendini bildiğinden beri Dante’yi seviyordu. On beş yaşında kaçırılıp işkenceye maruz kaldığında hayatı tepetaklak olmuştu. Onu kurtarıp her an gözetimi altında tutan Dante’yle aralarında kopmayacak bir bağ oluşmuştu.
Bununla beraber yıllardır kayıp çocuklardan sorumlu olan “Birlik” adlı örgütü indirmek, inandıkları şeylerin gerçek yüzünü öğrenmek ve ilişkilerini güvenli sürdürmeye çalışmak hiçte kolay olmayacaktı.
KALBİM PARÇALANDI
Bu şekilde bağ kuracağımı asla düşünmüyordum ve inanılmaz hissediyorum şuan..
Kitap zaman çizelgesine göre ilerliyor ve yaklaşık 200 sayfa geçmişi okuduk, sürekli küfrederek ve ağlayarak okudum..
Bu arada Amara’nın yaşadıklarını okumak tetikleyici olabilir, okumak isteyenlerinizin buna dikkat ederek başlamasını tavsiye ederim.
İlişkilerinin ilerleyişini ben çok sevdim, Dante’nin davranışları, cümleleri çok hoşuma gitti. Günümüz kısımlarında daha mafyatik olaylarla ilgilendik ki sürekli heyecanlı anlar yaşandı ve dinamiği hep yüksekti, bu yüzden sıkılmadım hiç ama favorim geçmiş an’larını okumaktı
Şuan seride favorim bu kitap oldu, sıra Cellat kitabında onu da çok merak ediyorum çünkü erkek karakteri bu kitapta gördük ve ilk sahnede bumm
arkadaşlıktan aşka
oyuncu & avukat
geçmiş / günümüz
yorumum
Kitabın dili çok akıcıydı, puntosu küçük kitaplardan korkarım ama bu gayet aktı ve çok samimi de başladı, ilk 100 sayfa sırıtarak okudum sürekli, sadece ikilinin arkadaşlığını değil ailecek yaşadıkları bağ’a da çok hakimiz ve bu çok samimi hissettirdi.
Geçmiş kısımları, çok küçük yaşlarından itibaren başlıyor zaten ve her an’larına şahittik resmen ama bu benim için başka bir hissiyata sebep oldu. Geçmişlerinde arkadaşlıklarını o kadar vurguluyorlardı ki, ilişkiye dönme ihtimalini düşünmek istemedim mesela, ki günümüz kısmında da Akgün değil ama Efla çok üstüne basa basa dostuz dostuz dediği için, ilişki kısmını okurken eksik hissettim.
Akgün’ü sevdim ama Efla’ya karşı nötr gibiyim, aslında sevimli tarafı var ama bencilce düşünceleri çok vardı, sadece düşünmeyip uyguluyordu da ve sinirlendiğim yerler oldu, geçmişte sürekli birbirlerini kollayan ikiliydiler ve bunu abarttıklarını düşündüm bir ara çünkü diğer arkadaşlarının hislerini önemsemeden davrandıkları anlar oldu ve üzüldüm buna.
Son 100 sayfa’yı çok sevdim hatta çok duygulandığım yerler oldu, sinirlendiğim yerleri unuttum ahahaaha Kitabın aile sıcaklığını ve arkadaşlığı çok güzel hissettirdiğini düşünüyorum. Güzeldi
Reklam