Nasıl öyle aptalcasına kör olmuş ve benim ümit ettiğim şeylerin başka birisi tarafından çoktan alındığını görmemiştim ! Bana gösterdiği anlayışın şefkatin, sevginin -evet, bana gösterdiği sevginin bile- yakında başka bir adama kavuşmanın verdiği sevincin bir sonucu olduğunu nasıl anlamamıştım!...
Ne kadar saklamak isterse istesin bu hatıralar onun içerisini hala dolduruyor... Halbuki ben unuttum bile... Hayır unuttum diyemem, fakat bir tesiri kalmamış.
Fakat şu muhakkak ki bugün olduğum gibi olmak da istemiyorum. Büsbütün başka bir hayat, daha az gülünç ve daha çok manalı bir hayat istiyorum. Belki bunu arayıp bulmak da mümkün... Fakat içimde öyle bir şeytan var ki...bana her zaman istediğimden büsbütün başka şeyler yaptırıyor. Onun elinden kurtulmaya çalışmak boş...