İnsanlar "âşık olduklarında" yaşamı severler ve birbirlerine doğru çekilmelerinin nedeni de budur. Ancak bu yaşam sevgisi uzun süre devam edemeyecek kadar zayıfsa sevgileri tükenir ve yüzlerinin aynı yüzler olmasına rağmen neden artık aynı yüzler olmadıklarını anlayamazlar.
Güç kullanımı, yaşama verilebilecek olası ancak absürt bir yanıttır. Bunun nedeni gücün yalnızca zayıf, sağlam olmayan niteliği değil, esas olarak varoluşun en önemli olgusu olan ölüme karşı gücün yardım edemeyişidir. En güçlü insan da en güçsüz insan gibi ölüme yenik düşer ve güç ilkesini, bilinç düzeyinde olmasa da bu denli gülünç kılan bu kaçınılmaz yenilginin verdiği acıdır.
Sevgi aşırı duygusallık veya zayıflık değildir. Sevgi, güç kullanmanın tehlikeli yan etkilerine sahip olmayan, etki altına alma ve değiştirme yöntemidir. Güç kullanmanın aksine sabır, içsel çaba ve en önemlisi cesaret gerektirir. Bir sorunu sevgi yoluyla çözmeyi seçmek, hayal kırıklığına göğüs germe ve aksiliklere rağmen sabırlı olabilme cesaretini gerektirir.