Bunları düşleyebilmek, bu dünyanın büyüsünün havasını içinde taşıyabilmek ve bir yıkıntı yığını altında sık sık boş yere inanç, sevinç, ve yaşamdan arta kalanları, ne yapacağımızı bilemeden, boş yere aradığımız ruhumuzda böyle bir çiçeğin açabilmesi olağanüstü değil mi?