Sümeyye Esen
@Sumeyyesofuoglu
“Belki de önemli olan, eninde sonunda, bir saydam anlama ulaşmak değil -çünkü, belki yoktur zaten öyle bir anlam- ; bir anlama yolunu sorgulayarak yürüyebilmiş olmak.”
Benlik
Benlik
Uzun süredir aklımda olan bir kitap artık kitaplığımda, daha ilk sayfalarından bu yorumu yapıyorum: Neyi neden yaşadığımızı çoğu zaman bilmiyoruz bile. Yazarın bilgi birikimi, yaşadıklarımızı niye yaşadığımız hakkındaki bilgisi, bedenimize etkisini açıklayışı çok etkileyici. Bu alanda ders olarak almamış insanların da okuyabileceği düzeyde dili sade tutmuş. Kesinlikle başucu kitabı olmalık.
İş yoğunluğu nedeni ile geç yoğunlaşıp bitirdiğim bir kitap oldu. Gel gelelim olay örgüsü ve dili, Nermin Yıldırım ile Dokunmadan kitabı ile tanıştığımdan olsa gerek biraz tekdüze geldi. Ancak bitişi yüreğimi dağladı. Anlatılmayan rüyaların içeriği içime oturdu. Belki de anlatılamayan bir çok şey. Eyüp'ün hep uyuyan annesi farkındalıktan mı uyuşturuyordu kendini? Olanları hiç mi hiçbir gün mü anlamamıştı? Anlayıp bir şeyi değiştiremeyeceğini düşündüğünden mi yıllarca kış uykusuna yatmıştı? Eyüp o koca travmalarla dünyanın bir ucunda bir hayat seçince mutlu olabilmiş miydi? Pilar ailesi ile olan bu duvarları sorgulamadan kabul ettiği için hep mi pişmanlıklar içinde yaşayacaktı? Eyüp o evde kalsaydı karanlığın içinden aydınlık çıkarabilir miydi? Bir şeyi değiştiremeyeceğini anladığı için mi bu yolu seçmişti? Büyük ölçüde öyle. Evde kalanlara yaşananların ağırlığı kalmıştı. Eyüp'e de aileden uzak kalmanın ağırlığı ancak yanlarında olmak daha da ağırdı. Bir sürü soru işareti ve 'ya şöyle olsaydı?' soruları bırakan bir kitap. Tıkanıklık kitap sonunda da açılmıyor. Yine bir boşlukla bitiyor. Her hikaye açıklanmak zorunda değil tabii ki. Okunmaya değerdi.
Yaklaşık bir ayda bitirdiğim bu kitabın bendeki etkilerini paylaşmak istedim. Son bölümü sabah kahvemle bitirdikten sonra kitabın üzerime yüklediği kasvetten kurtulduğum için mutluyum açıkçası. Yazara 'Dokunmadan' kitabında diline hayran olduğum için, ilk kitabından itibaren okumak istediğim için başladım bu kitaba.
Gelelim kitabın ana karakterine.
Ah Süreyya!
Kitap bir insanın hep gölge yanlarına, içinde sakladığı karanlık yönlerine, pişmanlıklarına, geç kalmışlıklarına, yarıda kalmışlıklarına yöneldiği için beni yormuş olabilir.
Kitabın ana temasında olduğu yerden memnun olamamış, memnun olsa da bunu belli edememiş, ne tam ağız dolusu gülmüş ne ağlamayı becerebilmiş, ne birini sevme ne de biri tarafından sevilme duygusunu içten tadabilmiş, duvarlarını kırmamış kırmadığı gibi mutlu da olamamış, hayatını diken üstünde yürüyerek geçirmiş, ailesinin ona yaşattığını birden anlamadan kendi ailesine çocuğuna yaşatmış, gittiği yerlere geçmişini sırtında götürmüş bir kadın görüyorum. Kitap aslında davranışlarımızın temelinde altında yatan sebeplere öyle değiniyor ki, o kasvete rağmen okuyorsunuz.
Bence kasvet dolu olmasına rağmen okunmaya değer bir kitaptı. Süreyya gibi hisseden çok insan vardır bu hayatta. Hepsi olmasa da kendimden bulduklarım tabii ki var. 
Nermin Yıldırım
Nermin Yıldırım
Bir karakterin; hayatına dokunmuş, yer etmiş, onu anlamış, anlamaya çalışmış tüm insanların gözünden anlatımını içeren kitap. Kitabın akışını çok sevmiştim. Uzun yolda akıp gitmişti. Bugünde son 40 sayfayı bir nefeste bitirmek üzere parkta en sevdiğim ağacın altındaki banka oturdum ve gerçekten o anda bitirdim. Kafanda belirlediğin bir hedefe bile öylesine tik atmak insana çok hoş bir doyum sağlıyor. Neyse ki konumuz bu değil. Kitabın sonu, akışından daha çok etkiledi beni. Ah Athena! Karakterini cesurca yaşamış, yaşadığı ile de öyle ağız dolusu gülüp mutlu olamamış, en sonunda kendini yaşamıyor gibi gösterecek seviyeye gelmiş Athena... Sarılmak istedim duygularına. Gözyaşlarımla sarıldım bence.
Kitabın akışında sıkıldığım, keyif aldığım, durakladığım, hızlandığım bir sürü an oldu. Ancak en önemli an benim için kitabın sonuydu. Tam şuan Beta Han’da rooibos çayımı yudumlarken bitirdim kitabı. Kitaptaki bir karakter bütün korkularından sıyrılmış bir yola yürüyecekti ve bunun hafifliği vardı üzerinde; ve bu rahat yolun nasıl yürüyeceğini bilmemenin verdiği tuhaf tedirginlik. Bende şuan ruhumu hafif hissederken bunu okuduğumdan olsa gerek çok etkilendim. Hepimizin böyle hafiflikler hissetmesi dileğiyle.
