Süm

Azıcık gülümsese, herkes bu çatlaktan sızacak ve onu yerle bir edecek!
Sayfa 57
Reklam
Şükür cehalet bitti! Kimse okumuyor, herkes yazıyor. Kimse öğrenmiyor, herkes biliyor. Kimse susmuyor, herkes konuşuyor. Kimse çekilmiyor, herkes ortada. Kimse kederlenmiyor, herkes şenlik. Kimse yere bakmıyor, herkes gökyüzü. Kimse sevmiyor, herkes arzu ediyor. Kimse gözyaşı değil, herkes küfür. Kimse eşik değil, herkes ufukların ötesi. Kimse gölge değil, herkes ışık. Tevazu bitti. İncelik bitti. Hatıra bitti. Gönül bitti. Şarkı bitti. Bir aynalar pazarı ki, yaşıyoruz işte…
Sayfa 60
Ömür hanım... Gelmiyorsun, gitmiyorsun sesin yok, yüzün yok. Canımın ilmekleri arasında bir ishak kuşu Sabahlar, çiy düşmüş uykusuzluk Akşamlar, gözyaşı lambalarından bir sokak. Uzağın yok, yakının yok Bir senden yapılmış odalarda seni seviyorum. Ey sözüme merhametler bağışlayan kadın Hatıran bütün pencerelerin baktığı yol Hatıran insan olmanın sonsuz harfleri. Dünya bitti, diyecek bir gün zamanın sahibi Gövdem bir yaşama acısı, geleceğim yanına Taşa, toprağa, ota, böceğe Karışa dönüşe yeniden başlayacağız hayata.
Sayfa 51
Dünya insanlardan yapılmış bir yalnızlıktı da, bunu anlamak için akşam ve yağmur gerekiyordu.
Sayfa 49
Buna da böyle miskin bir teslimiyet ile mağlup mu olacağım? Bir şeyler yapmayacak mıyım? Bir şeyleri kırıp parçalamayacak mıyım?.. Heyhat! Artık elinde kırılıp parçalanmış bit hayat kalmıştı. Ah! Onu şöyle avucunun içimde sıkarak ayaklarının altına atsa, büsbütün ezip bir küme çamur yapsa!..
Sayfa 365
Reklam