Sevilmeden sevmeye alışmıştım, hiç yokmuş gibi bir köşede sevmeyi öğrenmiştim mutluydum kimse sorgulamıyordu sevgimi, kimseye kanıtlamak zorunda değildim hatta sevdiğime bile çünkü özel olan buydu sessizce sevmek, duyulmadan görülmeden. Sonra sevgimin karşılığının olabiliceğini söylediler, benimde sevilmeye hakkım olduğunu söylediler, cesaretli olmalıymışım o sevgimi göstererek sevilmeyi hak etmeliymişim yoksa sevgimin bir değeri yokmuş.İnandım ama inanmamalıydım çünkü ben sevilmeden sevmeye alışmıştım, yok sayılmaya alışmıştım...