Bugün yaşamı seviyorum . Yarın da bir neden bulur severim. Daha sonra yeniden keşfeder yeniden severim. Benim sevmekten başka işim yok ki? Cemal süreya..
"Herkes ölünce ardında bir şeyler bırakmalı, derdi dedem. Bir çocuk, bir kitap, bir tablo, inşa edilmiş bir ev veya duvar, yapılmış bir çift ayakkabı. Veya ekilmiş bir bahçe. Elinin bir şekilde dokunduğu bir şey , öldüğünde ruhunun gideceği bir yer olsun diye; böylece insanlar ektiğin o ağaca veya çiçeğe baktığında, sen orada olursun
Git gide soğuyor bu kaldırımlar , bu sokaklar, bu meydanlar. Bu kentin her bir köşesi git gide soğuyor. Bakışlara siniyor soğuk. Yüz yüze bakışmalardan üşüyoruz artık. Herkes bir diğerinin donduran bakışlarından uzaklaşmaya başlıyor. Bir parça olsun huzur verecek teselliler yok artık. Dua cümlelerini hatırlamıyor kent. Sokaklar ışıklandırılıyor barlar , kafeler, alışveriş merkezleri , billbord'lar , evler her yer ama her yer ışıklandırılıyor ama bakışlardaki karanlık yinede kaybolmuyor insanların üşüyen ruhlarına ışık da teselli olmuyor. Kaçacak yeri yok kimsenin... ✍️Alıntı