Çünkü bu neşe içindeki kalabalığın kitaplardan da öğrenilebileceği gibi,veba mikrobunun hiçbir zaman ölmediği ya da yok olmadığından, yıllarca mobilyalarda ve çamaşırlarda uykuya daldığından, odalarda,
mahzenlerde, sandıklarda, mendillerde ve
kâğıtlarda beklediğinden ve belki bir gün,
insanların bir mutsuzluk yaşaması ya da bir
şeyler öğrenmesi için vebanın kendi farelerini
uyandırıp mutlu bir kente ölmeye yollayabileceğinden haberi olmadığını biliyordu Rieux.
Kimsenin yüreğinde çok eski ve neşesiz bir umuttan başka bir şeye yer yoktu, insanların ölümü seçmesine engel olan ve yaşamak için duydukları basit bir saplantıdan başka bir şey olmayan şu umut vardı yalnızca yüreklerde.