Bu zalim bir düşünce idi. Her tarafında bir çıkmaza benziyordu. "O kendisi olmak için beni unutmaya belki muhtaç! Fakat ben ancak onun sayesinde biraz kendim olabiliyorum. Bu, belki de onun hiç anlamayacağı bir şey, O benim kaderimi bitmiş biliyor ve bunda haklı! Fakat ben onun kaderi üstüne acz içinde titriyorum.
Sayfa 369 - Dergah Yayınları | Altmış Dördüncü Baskı·Kitabı okudu