Sevgican
@Svgcan
2338 okur puanı
Kasım 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Yaşamda öyle anlar var ki, o anlarda-
Ama hayır. Hayır!
Belli anlar yok, yalnızca sınırları olmayan bir sürüklenme var;..
kalbimin atışını ya da lenf bezlerimden akan sıvıyı nasıl durduramazsam tıpkı öyle...
Eylemlerimizin seçeneklerini yitirdiği başka dünyalar varsa da onları bilmiyoruz.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bizim mevsimimiz vardı. Kendime bunu söyleyip duruyorum. Mevsimimiz vardı ve bitti.
Kendi acısıyla doymuş, usumun seni düşünmekten vazgeçtiği böyle anlarda bile yitirme duygusu hafiflemiyor, usumda ceplerimi yokluyor, dalgın dalgın kendimin gölgeli köşelerini gözlüyor, yerinde olmayan şeyi tanımlamaya çalışıyorum.
İnsanı yiyip bitiren bir hastalık da böyle olsa gerek, bu huzursuzluk, bu yorgun heyecan, kandaki bu bitmeyen ürperti.
Bazı anlar oluyor - özellikle akşam karanlığı ve gün doğumunun ikiz kutuplarında, seni yitirdiğim için ölebileceğimi, kederim ve heyecanımın içinde kendimi unutabileceğimi ve kendimi dünyanın ucundan gözü kapalı aşağı atıp sonsuza dek yok olacağımı düşündüğüm anlar oluyor.
Ama gene de aynı anda hiç bu kadar canlı, nesneleri hissetmede bu denli çabuk, dünyanın kaynaşan zerreciklerinin orta yerinde böyle çırçıplak ortada olmadığımı da duyumsuyorum, sanki son derece ince koruyucu bir deriden sıyrılmış gibi.
Yağmur sessizce içimden geçiyor,
atom çekirdeklerinden bir duş gibi.
Kurtuluş yok. -- Son
O da, kendi benliğinin kopyasından başka bir şey değildi. Benim kendiminkinin olduğu gibi.
Hayır: Kurtuluş yok.
Kendimi eşi bulunmaz, kimseye benzemeyen, dünyanın üzerinde büyüyen bir tür yumru olarak düşleyerek yaşamımı sürdürüyorum ve birden gözlerim yerinden fırlıyor
işte orada ben değilim
deri saç ve üzeri kaplanmış kemikten de oluşsa aynı benim gibi o bir başkası
bu büyük bir giz cinselliğin onu çözmesi gerekiyor ama çözmüyor benim başıma gelenler de çözmüyor
Belki de hep yapmak istediğim bu ötekinin kabuğunu kırmak ve tırmanıp içine girmek kapağını da üzerine kapatmak korkunç çivilerle.
Her şeyi sona erdirmek için ...
Bir gün patlak verip beni tümüyle yok edecek, eli kulağında bir isterinin küçük, kesilmeyen titreşimini içimde duyduğum sessiz ve soyutlanmış anlar oluyor.
Kaynağı ne bunun?
Eski boşluk herhalde, benliğin içine koşturup durduğu ama yine de hiç dolduramayacağı kara delik.
Eminim bunun bir formülü var, bir tarafta duran boşlukla öteki tarafta duran benliğin içe doğru sonu gelmez yuvarlanışını eşitleyen bir denklem. Benim de öyle olduğumu düşünüyorum, kendimi yiyip bitiriyor, kendimi hep tüketiyor, öyleyken hiç tükenmiyorum.