Uyuyan insanların yanında hiç rahat edemem - yani, onların yanında uyanık oldukları zamankinden bile daha çok tedirgin olurum.
..gecelerimi, yalnız geçirmeyi yeğlerdim.
Beni huzursuz eden, kendi başına yeterince huzursuz edici olsa da, uykunun gizemli unsuru değil de, yanımda uyuyan kişinin beni içine attığı bu tür yalnızlık.
Çok garip, bu tür yalnız olma:
Bilinçli benliğimin farkına böyle anlarda daha yoğunlukla varıyor, canlı, düşünen bir şey olmanın elektrikli zonklamasını, acısını, zayıflığını ve korkunç ağırlığını hissediyorum.
...
onu aklıma getirmeye çalıştığımda gelen o değil, yalnızca belirsiz, yumuşak bir o duygusuydu
varlığının, içinden geçerek sabah pusunun gerisinde görünmeden parlayan güneş gibi ışıdığı bir tür buhar bulutuydu
Ona sahip olmuş olmak için onu yitirmem gerekiyor.
Elimde oyuncak yaptığın dil olmasaydı neyle oyalanacaktım?
Kendimi eşi bulunmaz, kimseye benze-meyen, dünyanın üzerinde büyüyen bir tür yumru ola-rak düşleyerek yaşamımı sürdürüyorum ve birden gözlerim yerinden fırlıyor işte orada ben değilim deri saç ve üzeri kaplanmış kemikten de oluşsa aynı benim gibi o bir başkası bu büyük bir giz cinselliğin onu çözmesi gerekiyor ama çözmüyor benim başıma gelenler de çözmüyor
Belki de hep yapmak istediğim bu ötekinin kabuğunu kırmak ve tırmanıp içine girmek kapağını da üzerine kapatmak korkunç çivilerle
Her şeyi sona erdirmek için ne yol ama