Ne düşüncelerimin ne de gülümsemelerimin hızına yetişemiyordum artık. Evet, şundan gülümsemiştim: Artık yalnız kalacağıma göre, kimse artık benim yüksek sesle ya da içimden düşündüğümü bilemeyeceğine göre, bundan sonra her şey bana nasıl geliyorsa öyleydi. Yüksek sesle de düşünürdüm; istediğim kadar korkar, istediğim kadar ölürdüm.
Sevgili Theo,
Yine günlerden cumartesi, Yine sana yazıyorum. Seni nasıl özledim bilemezsin. Bu özlem bazen öylesine artıyor, öylesine kabarıyor ki içimde!
Çabuk yaz bana, nasıl olduğunu bildiren birkaç kelimeyle olsun