Sibel Karagöz
@Syblll
BOŞ BANK
boş banktır gönül
eğer tapusunu alamayacaksan
kiralamakta neyin nesi
kimin fesi
tanımadan önce
dertsizdir piti kare gönül örtüsü
çayıdır yareni
kitaplarıdır açkısı
çocuktur yüreği sallanır parkında
ne ara o gönül dergahına
piti kare örtüsüne yayıldın
çayı ince belinde acıttın
açmazlardadır
kitapsızlar açkısını çalmıştır
boş banktır yüreği
unutulmuş
kimi
tren garında
kimi
vapur iskelesinde
boştur
bomboştur
ne geri gidebilir
ne ileri
bir istasyon da unutulmuş
sahipsiz valizdir
terkeden mi
terkedilen mi
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
KARTONLARDA AĞLAR
evim,yuvam kartondur
pişpirik kağıtları gibi
resimli
renk renk
cıvıl cıvıl
dışı
parıl parıl parlar
ellerimin arasında
kah karıştırır
kah dizerim
olmadı
yazarım
kalemim karadır
harflerim eğri
anılar arasında küreksiz
dalgasına ,depremine dayanamaz
çokça boğulurum
çokça enkaz altında yaralarımın ağıtlarına kulak veririm
kulaklarımın zarını yırtarcasına bağırırlar
dinlerim ,ağlarım
ağlarım ,dinlerim
nihayetinde sığınağım karton
duvarlarım kara kalem
bakışlarım yönsüz
nere baksam
harflerin içinden fırlayan sen
yazdığım,yazamadığım ne varsa
gözyaşlarımın sağanağından
AİDİYET
bazen bir yıldız kayar
öyle kanatsız kuşlar gibi
gözlerinin ufkunu açar
düşersin peşine...
o yıldız sis perdesini aralar
adımlar adımlar derken
yer yıldız tarlası
gök masmavi denize
döner de
kayık misali bir sağa bir sola
avuçlarsın yalnızlığı
üstelik
kalabalıklar içinde
yapayalnız hissedersin
ne ekmek
ne su
katıksızdır
düş’ler ,
dile gelir
büyük harflerle
“aidiyet “ der
der de aklın canına düşer
eksiklerin sızlatır
kesiklerin bağırır
içtimaya çıkmış gibi
solunun eksiği
yolunun kesik kesik çizgisi parmaklarının kesiği
adımlarının siliği
İÇ SESİN İÇLİ İÇLİ HARFLERİNDE AĞLAMASI
uykulara yürümüştüm
yada öyle sanıyordum
sandığıma da kanıyordum
bazen yokuşlarda susamak
bazen kumlardan kalelerin
altında kalmak
çocukluğumda yol almak
bazen de özlemek
sırtımda derin ağrılar
bırakırken
iç sesim içli içli
harflerini ağlatmaya
başladı...
sesimi yuttum
dinliyor ,şaşırıyor
ağzımı elimle
düştüğü yerden kaldırıyorum
içim dışımı dinliyor
dışım içimi
“özledim “
ses kulağımdaki çınlamasını
dinliyor,bitince başlıyor
bazen diyor bazen
arardı ...
öyle saatli saatsiz
anlattığını hatırlamam da
sesini duyduğumda
geceyse de
AZ SONRASI HEP BİR CEHENNEM
siz hiç dakikaları saydınız mi?
saat adımlamasın diye
el açıp dua ettiniz mi?
ben ettim...
geceler hırkası
mevsimler arkası
seneler ayakları
sırtımda yüküm
bağrımda hasretim
izlerin neferim
hiç durmadan,duraksamadan
ellerim ceplerimde
yol aldım...
siz hiç içinizde büyüttünüz mü?
sevdayı
muhatapsız,harfsiz,bedensiz
yada şekilsiz
içinizden çıkarıpta
kendi çıplak gözlerinizle
dokundunuz mu?
sevdim ama
ay mı
güneş mi
bulut mu
yıldız mi
belki belki
bir gök cismi
hiç bilemezsiniz