Sibel Karagöz

GİTMEZ öylesine alıştım yönsüzlük diye bir şey var uğradımı gitmez hangi vatanın evladı bilinmez koynundan atsam gitmez tutamam hangi yaprağa baksam tek alıştımı gitmez ve biline tarih kadar eski yalnızlığı yaren yapmış birine dokunmaz gidenler vedalı vedasız ve insan umman çoğu hayal kırıklığı kırıklarımdan biliyorum şimdi alışkanlıklarım gitmez gitsede bırakmam öylesine alıştım
Şiir
Etimoloji Defteri
Mücellit Nedir ?
YILKILAR MAHŞERİ geceyi gözyaşım da hapsettim karanlığın içinde aydınlık yüzünle can buldum birikti içimde sözler duvarlarımı kıra kıra yılkılar mahşeri belki duyarsın diye satır satır işledim yürek yarama uzun kıvrımlı kirpiklerini karadan nakşettim gamzelerine gül kondurdum bende kalan sureti resmettim bir kere daha vasiyetimdir satır aralarında bul beni kah gül kah inci tanesi gözyaşlarıyla ıslan ben gibi biraz da sen yan bıraktığım yerden söndüğüm yerden yılkılar mahşeri Sibel Karagöz
Şiir
KARA GÜL kapılıp aşka uyanır mevsimsiz eğreti sürgün veririm vakitsiz çanların sesi duyulur çorak bir toprağın yaban ayrık otu güneşe selam verir umudu boynuna dolar zamanından önce boy verir çelimsiz bir saz telsiz ipek borana kara sele göğüs veremez öfkeli ayaklar altında ezim ezim ezilir mevsimler döner ben yine sevdayı kursağımda bırakır ben yine bahçene açamayan kara gülün goncası ben yine vaktinden önce öten horoz mevsimsiz sökülen sürgün ben yine topraksız kara gül mevsimler geçer sen hep soluma yatan ana vatan Sibel Karagöz
Şiir
AŞK ACITIR hayat bu ya kandırır olurmuş değermiş varmış gibi planlar kurar hayallerin al kaşkolu düşer omza yazı kışı olmaz hep bir nisan hep bir papatya seviyor da kalan her yalana bir kılıf her olmayana olur kisvesi düşlerin pembe yolu saman'yolu gülüş gamzeden damla gözden düşer keşişleme çırılçıplak gerçeğin sesini duyar olursun aslında hep duyarsın aşk sese sağır gurura yenik gerçeğe kör hayaller düşer düş'ün kaburgasından
Şiir
YUSUFÇUK senli dünleri düşlerken uykular yolcusu biletsiz peronsuz düş gezgini sesini arar bazen yokluğunla yoldaş bazen canciğer kardeş bazen kör kurşun cellat olurum esirinim tüm yolculuklarım da bir görünür bir kaybolursun nem kaldı der bacağa kuvvet koşarım yalpa yalpa sallanırım
Şiir