Sibel Karagöz
@Syblll
UNUTTU
günü kavuşmalara bıraktım
ser’i düş bulutlarına,
bulutlar dile geldi
ele geldi de
cümle’si devrik
tümceleri dizdiler atlas göğe
önce anlamadığım bir dil dedim
sonra fısıltılar geldi gaipten
kulaklarımı tırmaladı
yüreğimi hançerledi
sözler yürüdü gam bürüdü
işte o saatten sonra
ben ben değildim
oda duvara ,duvar kapıya
kapı cama ,cam suratıma
fırlatıyor harfleri
harflerin her biri
kama’larca ciğerime
yüreğime değiyorda
gözlerimin altındaki
torbalara imza atıyordu
oysa göz altı torbalarım
üryan ceplerine kadar
dolmuştu
bütün ceplerden aynı yük’lem
dökülüyordu,
“unuttum “
bu yetti gerisi hep başka
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
HADİ KALK GEL
hayat nefeste gizli dedi
gizde acı bir sızı
kahveye yaren yarene sohbet
sohbete iki lakırdı
lakırdıya tat katmak lazım dedi
nasıl yani dedim
kahven nasıl olsun dedi
sade dedim
sade mi ? yanlış !
acı ‘ya kulaç atıyorsun
hayat zaten acı dedi
doymadın mı acıya
acıya acıya sayılmaz kemiklerin
dökülmez kederin
silkele eski bir çarşaf gibi
çırp sodalı çamaşırlar gibi
artık
bol şekerli olsun
aldığın nefes
tattığın şerbet
gizde her dert
hadi bakalım kahveye
çifte kavrulmuş lokumun
boynunu bükme
tada tat kat
yaşama neşe
sızıları boş fincana
nefese hayat kat
BİRİ UZAK MI DEDİ ?
kulaklarımda sesin ufkumda gök
maviden al’a ,al’dan turunca
yavaş çok yavaş akışla
gün gece kavuşmasıydı gök telaşta
yıldızı yoldaşı sırada
izledim izledim kirpik düş’te
repliklerini sıralıyorum
tekrarlar tekrardan kayıyor samanyolunda...
uzak dedin uzak
elim uzanmaz
kolum sarmaz
keşke keşke
toprağına sarmaşık
yüreğine begonvil
keşkeler dedim uzak değil
uzak ne ki ?
kilometre mi ?
toprak mı ?
eşik mi ?
değil değil !
gözlerimi kapatıyorum
ferimdesin
anıları yokluyorum
burnumun direğindesin
kazağını ,montunu giyiyorum
tenimde canımsın
şiirimin içinde dışında
gizli özne’l
BİTMEDİ BİTMEZ
doğan her günüm sana ,
aldanışlar, adanışlar bana,
bir nokta yada noktalar arası
bir virgül ,
olmadı ünlem !
belki bir es
belki bir nota
sesi kırılmış ,notası basmaz
bir varlık göster
yoklar bile fısıltıya durmuş
dogan her gün aydınlık
karanlığı içinin dehlizlerinde
hapset...
sabahlar yürüyor
mevsimler koşuyor
yıllar yel oluyor da uçuyor
hadi kalk !
uyan sıyrıl kabuslarından
düşlerinin peşine düş
emek emek emekle
adı’m adım adımla
yol biter hasret biter
gün biter can’da gider
sen bitme
gitme
bu sıla adı’mını bekler
her dogan güne ekler
bitmedi bitmez
TUT ELİMDEN
Tut elimden
Günü doğuran
Tut elimden
Toprağa AŞ katan
Tut elimden
Cana can katan
Tut elimden
Umudu arka cebime koyan
Tut tut ki
Düşerim yalan dünyanın koynuna
Yenilirim bin bir oyununa
Tut tut
Ürkek Serçe ,çoçuk yüreğimden
Tuuuttt....
Sibel Karagöz