Bu kitabı okurken içimden sürekli "nasıl bu kadar sessiz ama bu kadar etkili olabilir bir hikâye?" diye düşündüm. Olaylar büyük değil, kargaşa yok, aksiyon yok. Ama Raif Efendi… Onu okurken bazen kendimi, bazen tanıdığım birini düşündüm. Sessizliği, içine atışı, kimseye göstermediği dünyası... Gerçekten çok tanıdık geldi. Hele Maria Puder'le olan hikâyesi… Çok şey hissettirip az şey söyleyen bir aşk.
Kitabın dili çok sade ama etkisi ağır. Bitince öylece kalakaldım. Üzdü, düşündürdü... En çok da sustuklarımızın insanı nasıl içten içe tükettiğini gördüm. Raif Efendi kimseye kendini anlatamamış ama Sabahattin Ali onu öyle bir anlatmış ki, insan kendi içine dönüp bakıyor ister istemez.Gerçekten okuduğum en etkileyici kitaplardan.