"Nasılsa dönecek” diye düşündü o an... O gün... O hafta...
“Galiba gelmeyecek” diye kaygılandı o ay sonu...
“Gitmeseydi keşke” deyip durdu o mevsim...
Ve yıl sonu “keşke hiç gelmeseydi”ye döndü hissiyatı...
Bugün kendi dinimde münzeviyim. Bir fincan kahve, bir sigara, bir de düşlerim; göğün, yıldızların, işin, aşkın ve hatta güzelliğin ya da ihtişamın yerini gayet rahat doldurabilir. Deyim yerindeyse hiçbir uyarıcıya ihtiyacım yok. Ben afyonumu, kendi ruhumda buluyorum.