“Harese şudur evladım. Develere çöl gemileri derler bilirsin,bu mübarek hayvan üç hafta yemeden içmeden , aç susuz çölde yürür de yürür; o kadar dayanıklıdır. Ama bunların çölde çok sevdikleri bir diken vardır. Gördükleri yerde o dikeni koparır çiğnemeye başlar. Keskin diken devenin ağzına lekeler açar, o yaralardan kan akmaya başlar. Tuzlu kanın tadı dikenin ki ile karışınca bu , devenin daha çok hoşuna gider. Böylece yedikçe kanar , kanadıkca yer , bir türlü kendi kanına doyamaz ve engel olunmazsa kan kaybından ölür deve.”
“Görülecek, işitilecek, tadılacak, okunacak, yazılacak, yapılacak o kadar çok şey birikiyor ki, bundan sonra hayatımın bütün bunlara yetişmeyeceğinden korkuyorum.