Tarık Özkan
@Tarikozkan33
Şu anda okuduğu kitap
Aydınlık neyin oluyor senin
Gökyüzü akraban filan mı
Beni bulur gözlerin
Şimşek çakıyorum yalan mı
Yüzünde yalanını gezdirdiğim
Saçlarından tutuşmuş orman mı
Akla ziyan bir şey elektriğin
****
Kirpiklerinden sarkıyor gece,
Gizlediğin yıldızları ben biliyorum.
Aşk dediğin — karanlık bir sokak lambası,
Önünde tir tir titreyen gölgem duruyor…
Yaşar Kemal’in sanki hikayenin içindeki bir karaktermişiz gibi betimlemeleri, hiç beklenmedik olay örgüsü; bazen okurken sinirlensem de genel olarak çok tatmin eden bir kitap oldu. Ayrıca özel bir yeri de var. Hayatım boyunca unutmayacağım bu kitabı…
Tan Yerine Mihengimi Bıraktım şiirinin sonuna ek olarak şu 2 mısra dökülüyor gönlümden;
Kalbimde müzehher hayallerin izi var,
Her gece adını fısıldar yıldızlar...
Ve Monna Rosa
Peygamber çiçeğinin aydınlığında ara
Sana doğru uzanan çaresiz ellerimi.
Sırrımı söylüyorum vefakar balıklara:
Yalnız onlar tutacak bu dünyada yerimi.
Koyverip telli pullu saçlarını rüzgara,
Bir çocuğun ardına düşen heykellerimi
Peygamber çiçeğinin aydınlığında ara...
Şiirde kullanılan imgelerle sevginin hafifliğini, içtenliğini ve tazeliğini; sevginin belirli bir yerde değil her yerde ve her şeyde olduğunu çok güzel bir şekilde hissettiriyor Sezai Karakoç.
Ne bir harf,ne kelâm,
Esselam, Esselam!...
Esselam’ı okurken anladım ki bu sadece bir şiir kitabı değil; insanın Rabbi’ne gönderdiği derin bir mektup. Necip Fazıl öyle bir üslupla yazmış ki, kelimeler bazen sağlam bir dua oluyor, bazen yürekten bir yakarış
