Matilda. 50 yaşında, yalnız, ölmek istiyor. Bu isteği yalnızlığı nedeniyle değil. Kendince (ve bence de) haklı bir gerekçesi var.
Yazıldığı yıllara göre aslında günümüzde giderek daha çok problemlere yol açan yaşlanan nüfus, ebeveyn ve yetişkin evlatları arasındaki iletişim ve iletişimsizlik, muhtaçlık, ölüm gibi konularda pek de dile getirilmeyen hatta dile getirmenin, bu konuda düşünmenin bile tabu sayıldığı bir dünyada, yazar açıkça bunları ortaya koymaktadır.
Bunu yaparken de tatlı bir ortam yaratarak, hafiften bir mizah katıyor anlattıklarına.
Sanırım bu romanın farkındalığı her geçen gün artacak ve bu konularda yazılanlar, filmler artacaktır.
Ne diyeyim ki? Tam bir hayal kırıklığı. Ayfer Tunç çok beğendiğim, çok sevip aileden biriymiş gibi benimsediğim bir yazar(dı). Neden böyle bir roman yazmış? Ben yazarım, olur diye bir özgüven ve kibir içinde mi? Çok zor bitirebildim. Sonuna kadar ümidimi yitirmeden okudum ama nafile. Bir deneme yapmış olmalı kendince ve eminim o da pek beğenmeyip ya tutarsa deyip yayınlamıştır.
Kitap düşünceler ve anılardan ibaret. Arada hayat felsefesi diyebileceğim, herkesçe malum bilinmezlikler. Hepsi bu...