Ne zaman fazla kıymetli sayılamayacak şeyler zamanımın büyük kısmını işgal etmeye başlasa,inzivaya çekilirim,tıpkı yorgun sürülerin yaptığı gibi hızla eve dönerim.Yaşamımı kendi duvarlarımın içine hapsetmeye karar veririm:'Böylesi bir kayıp karşılığında dişe dokunur bir şey vermeyecek kimse' derim, 'benden bir günümü bile çalmasın zihnim kendi kendisine sabitlensin, kendi kendini yetiştirsin,kendini dışarıdaki şeylerle,başkalarının onayına muhtaç hiçbir şeyle meşgul etmesin;halkı ya da tek tek insanları ilgilendiren her şeyden uzak bir sakinliği sevsin.