Aslıhan Karasungur
@Tesladegiliz
35 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
Aradan kaç zaman geçti ama hâlâ bir kitabı eleştirecek kadar iyi olmadığımı düşünüyorum :)
Oğuz Atay, zihnimde defalarca konuştuğum sanki bana derinlerde hep kendin olmayı unutma diyen o adam. Bu tiyatro oyununu sahnede de izlemek isterdim ancak yaşadığım şehirde maalesef bu tarz oyunlar oynanmıyor...
Oyunlarla yaşayanlar, Coşkun karakterinin emekli olup tiyatro oyunu yazmasıyla başlıyor. Burada karakter birçok buhranlar yaşıyor. Kimse anlamıyor onun ne yaşadığını :) Kimse Coşkun'un ne istediğini önemsemiyor öyle ki karısı Cemile bile Coşkunu desteklemiyor.
Oğuz Atay her zaman olayları alaycılıkla anlatır :) yazdığı eserlerde bunu o kadar hissettiriyor ki karakterlerinin arasında alay ile karışık sitem diyalogları gezer hep. Keşke onunla tanışıyor olsaydım çok fazla sorularım var.
Kitabın bir tiyatro oyunu olduğunu ve tiyatro oyunlarının da okunabileceğini yani izleme şansınızın düşük olduğu bir yerde yaşıyorsanız mümkün olabileceğini düşünüyorum. Oldukça sürükleyici bir oyun :)
+Spoiler+
"Coşkun Ermiş kalbi olduğu için ölmüş bulunuyor"
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Puan vermedi·360 syf.·
2022 49. kitabı
Bir kitabı eleştirmenin hâlâ haddim olmadığını düşünüyorum :) ama Murat Menteş'te Oğuz Atay'ı nasıl bulduğumu kaydetmek istedim.
Sevgili Murat Menteş beni aptallığın otobanından dehanın patikasına taşıdığın için teşekkür ederim.
Kitabın her sayfasında bambaşka olaylar yaşanıyor bu yüzden aynı Oğuz Atay'da olduğu gibi her olayı takip etmelisiniz :) zaman, mekan, kişiler vs. Karakterlerin hem kendi iç dünyasıyla hem de çevreyle olan çatışmasını ayrı ayrı o kadar güzel anlatılmış ki kitabı okumaya başladığınızda dışarıdan kopuyorsunuz kendinizi tamamen olayların içerisinde buluyorsunuz bu durumun bir de anlatıcı bakış açısı var. Her kimin gözünden olayları anlatıyorsa kendinizi o karaktere bürünmenizi o kadar hızlı sağlanıyor ki kitabı kapattığınızda bi süre kendinize gelemiyorsunuz. Yine de her karakteri görmenize rağmen kendinizi bulduğunuz bir karakter çıkıyor. Kendinizi aniden Şifa Şavk sanıyorsunuz mesela. Belki de bu yüzden dâhi buluyorumdur seni Murat Menteş :) Diğer söylemek istediğim şey ise karakterlerin birbirine duyduğu aşk ve bunu tanımlamaya yarayan o cümleler. Bir insan bu kadar sevilebilir mi gerçekten diye düşünmeden edemiyorsunuz.
+spoiler+
Refik Risk şizofreni hastası ve İmge hayal ürünüyse o telefon konuşmaları Refik'in zihninden nasıl geçti? ve yankı şeklinde olması geçirdiği kazadan dolayı mı?
"yazarın dâhi olduğunu düşünen okur, okuduğu kitapta kendini bulmuştur" :))
Bir kıtabı eleştirmek haddim değildir, bir kitabı eleştircek kadar çok kitap okuduğumu da düşünmüyorum ama bu kitaba susmak da istemiyorum :)
Oğuz Atay ile hep konuşmayı hayal etmişimdir yapacağım tercihlerde fikirlerini almak, hayatın akışı hakkında biraz da olsa sohbet etmek istemişimdir. Bu kitap tam olarak bana bunu sağladı.
Benim gibi dayanamayıp son sayfasını okuyanlardansanız hiç öyle son sayfasındaki gibi gelismeler olmuyor. Her seyi takip etmelisiniz: zaman, mekan, kisiler vs. İnsanın en çaresiz kaldığı konu karşısında yani ölüm karşısında nasıl tepkiler verdiğini, neler hissettigini o kadar güzel anlatılmış ki yakınını kaybeden biri okuduğunda tercüme edemediği o kelimeleri bu kitapta çok rahat bulabilir. Kelimelerle anlatılmaz dediğiniz o hissi her sayfasında bulabilirsiniz.
Bu ilk okuduğum Oğuz Atay kitabı değildi, nasıl hissettirdiğini bildiğim için başladığım andan son zamana kadar heyecanla okudum. Kesinlikle ön yargıyla başlamayın kitaba ilk başlarda belki garip gelecek olay akışı ama sonrasında kendinizi Selim bile sanacaksınız :)
+spoiler+
Selim'in Tutunamayanlar Ansiklopedisinde kendini bulamadığı için mi yoksa Selim'in ölümünü anladığı için mi Turgut kendisini her seyden soyutladı?
Günseli seli seli Selim :))
