Bir sükût iner gönlümün avlusuna,
Sesim yankılanır, kimse işitmez.
Bir hayal-i kadîm dolaşır odamda,
Gölgem bile benden ürker, gitmez.
Rüzgâr, maziden bir nefs-i mahzun taşır,
Kokusu tanıdık, zamanı meçhul.
Bir dehr döner içimde,
Ne evvel bellidir, ne ahir…
Kendime âşinâ, kendime garîbim,
Her adımda bir an’ı tekrar ederim.
Ve bilirim, bu hüzn-i müebbed
Yalnızlığın en eski lisanıdırr.
12.11.2025
Avare Raif