Bu akşam anladım ki, bir insan diğer bir insana bazen hayata bağlandığından çok daha kuvvetli bağlara sarılabilirmiş. Gene bu akşam anladım ki, onu kaybettikten sonra, ben dünyada ancak kof bir ceviz tanesi gibi yuvarlanıp sürüklenebilirim.
Ruh ,ancak bir benzerini bulduğu zaman ve bize , bizim aklımıza hesaplarımıza danışmaya lüzum bile görmeden meydana çıkıyordu . Biz ancak o zaman sahiden yaşamaya , -ruhumuzla yaşamaya - başlıyorduk . O zaman bütün tereddütler , hicaplar bir tarafa bırakılıyor , ruhlar birbirleriyle kucaklaşmak için her şeyi çiğneyerek , birbirine koşuyordu .