Bazen özellikle geceleri otururken aniden kendimi, oda mı, adımı... yadırgıyorum. Bir yabancılık, adeta tamamı ile hikaye okur gibi bir his duyuyorum, ama okuyanı tanımıyorum. Kapıya, eşyalara ... bakıyorum; hepsi tanıdık ama başka bir şeyin dekoru gibi geliyor. Adımı tekrarlayıp duruyorum ve sanki kendimi her şey bitmiş de kendi geçici kimliği, geçici mekanı, güdük eşyaları ile hükmü bekler buluyorum