En çok da bunlardan korkacaksın, dediğiniz insan türü hangisi?
İnsanın bizatihi kendisi korkunç bir tür...
Güle mi ağlamak gerekir, bize mi? Ölüm bizi soldurduğunda başka güller açmış olacaklar!
Ölüm sıkıntısı...
Bugün yıkığım biliyor musun?1000 Kitap
İçtiğim sigaranın bile tadı yok..
Kime ne anlatabilirim bilmiyorum. Yıkılmamak için hâlâ direniyorum. Durup dururken ağlıyorum. Saklayamıyorum artık kimseden sanırım..
Acısı olan acısı olanı görüyormuş gerçekten. Bugün otobüste birisi durduk yere bana 'güçlü durmak zorunda değilsin' dedi. Ne diyeceğimi şaşırdım ağladım sadece. O saatten beri hiç iyi değilim. Eve sığamıyorum, nefes bile alamıyorum sanki..
Geçecek mi?
Onu da bilmiyorum...
Acıyı yenmenin tek yolu onun içinden geçmektir diyen biri vardı, aklıma o geldi sadece
Yalnızlık ve kahveyle dans eden bir ruh, artık sadece sessizliğiyle konuşan sayfalarla buluşuyor. Masamdaki boş sandalye, yalnızlığıma eşlik eden kitapların sadık dostu olmuş durumda. Dünya, insanların yarattığı gürültüden uzaklaşmak için tercih ettiğim sessizlikteki sığınak haline geldi. Sosyal kelebek kanatlarım kırıldı, fakat sayfalardaki kelimelerle yeniden uçuyorum. İnsanlığa olan güvenim solmuş bir çiçek gibi, yerini kitapların güvenilir dünyasına bırakıyor. Artık yalnızlık, içimi dolduran bir huzur kaynağı haline geldi ve sadece kitaplarla dolu bir odada, kendi iç dünyamı keşfetmek için yola çıkıyorum. Hayatımın bu kısmından itibaren masamda yer alabilecek kimse yok. Yalnız hissettiğim ve kahve içmek istediğim anda, bir kitapçının yolunu tutuyorum. Sonrasında kendi seçtiğim bu güzel şeylere güzel bir sandalye veriyorum. Artık insanlardan nefret ediyorum. Dünyaya hep iyi bakan bir kelebeğin kanatlarını kırdınız. Cıvıltılarımı susturdunuz, ışığımı söndürdünüz. Yıllardır mücadele ettim buna izin vermemek için. Artık pes ediyorum. İnsanlığa güvenim kalmadı. Bundan sonra sadece kitapların bana eşlik etmesini istiyorum. Sadece onlara bir sandalyem var.
Öncekinden kolay olmayacak bir yolculuk. Ama şanlı ve şerefli bence..
